Mijn emigratie naar Thailand

Mijn emigratie naar Thailand dateert van 7 oktober 2005 reeds al een hele poos geleden dus.
Dit is een “verslag” van hoe het zover kwam en hoe het verliep.
Een deel van de beschreven procedures is ondertussen gewijzigd maar voor lezers die zouden overwegen ook de stap te wagen kan dit relaas nog steeds helpen bij het opstellen van het eigen scenario (hoop ik toch).


Sinds ons huwelijk in december 1991/april 1992 hebben we steeds de bedoeling gehad om “ooit” in Thailand te komen wonen.
In die tijd kon je er van dromen om te stoppen op 55, tussen 55 en  60 loopbaanonderbreking te nemen, en vanaf 60 met vervroegd pensioen te gaan.
Later verdween de loopbaanonderbreking en werd tijdskrediet, de droom van 55 was ook weg maar 58 moest toch nog wel kunnen.
In 2003 werd GYPROC het bedrijf waarvoor ik werkte overgenomen door BPB.
Die beslisten meteen dat de vestiging in Wijnegem diende gesloten te worden, de afbouw zou echter over 2 jaar gespreid worden.
Om een lang verhaal kort te maken, op 30 september 2005 stond ik, als bijna 55 jarige en na 35 jaar als bediende bij GYPROC te hebben gewerkt, op straat.
Niet om op brugpensioen te gaan zoals iedereen had gedacht want dan zou ik, volgens de letter van de wet althans, tot aan mijn pensioen op 65 slechts 4 weken per jaar naar het buitenland (lees Thailand) gekund hebben.
Neen, ik liet me ontslaan, niet met lege handen natuurlijk want 35 jaar dienst als bediende, sluiting, dat brengt voor het bedrijf wel wat verplichtingen mee.

Ik had in de twee jaar tussen de dag dat we virtueel ontslagen werden en de echte laatste dag tijd genoeg gehad om voor mezelf uit te maken dat we, als we het een beetje voorzichtig aanpakten, met wat ik zou meekrijgen aangevuld met een beetje spaarcenten de 5 jaar tot aan mijn vervroegd pensioen wel rond zou kunnen komen, in Thailand althans.
Later tijdens de onderhandelingen over het generatiepact was het nog wel even klamme handjes hebben, zouden ze aan het vervroegd pensioen gaan sleutelen?
Maar alles bleef bij het oude en die donkere wolken zijn (voorlopig) verdwenen.

De voorbereidingen voor de verhuis dan.
Ik was huurder en leefde in perfecte verstandhouding met mijn huisbaas.
Die was dus ook reeds lang op voorhand op de hoogte van onze plannen en de opzeg en recuperatie van de huurwaarborg verliep dan ook probleemloos.
Opzeggen van de nutsvoorzieningen kan tegenwoordig in grote mate online en was ook geen probleem.
Verzekeringen opzeggen of aanpassen, mutualiteit verwittigen van je vertrek en SIS kaarten inleveren, je verliest namelijk je rechten als je in het buitenland gaat wonen. (Over het stukje i.v.m. mutualiteit schrijf ik kortelings een rechtzetting, 20.04.2009)
Je moet je dus in Thailand a.s.a.p. van een hospitalisatieverzekering voorzien.
Ik heb hier enige problemen mee ondervonden omdat de combinatie van  een schildklieroperatie, hoge bloeddruk, en een te hoge BMI er voor zorgden dat de Thaise verzekeringsmaatschappijen me weigerden.
Ik kwam uiteindelijk bij ING  http://www.inglife.co.th/pages/eng/default.asp  terecht voor de combinatie van een levensverzekering – hospitalisatieverzekering, het feit dat ik via mijn ex. werkgever nog een verzekering voor extra legaal pensioen heb lopen bij ING in België was mede aanleiding dat ze me aanvaardden.
Adreswijziging doorgeven aan je bank(en) en afspraken maken hoe je de opdracht zal geven om geld naar Thailand over te maken is een must.
Ook De Post kan je best op de hoogte brengen van je verhuis, ik heb er voor gekozen mijn post gedurende 3 maanden te laten nasturen, wat zonder veel problemen gebeurde.
Je moet wel zorgen dat ze het Thaise adresformaat goed registreren.
Je kan dat in de voorgedrukte formulieren niet echt kwijt, en niettegenstaande ik ze daar op attent had gemaakt heb ik hierover later nog moeten mailen.
De belastingen was ik vergeten.
Blijkbaar moet je wanneer je in het buitenland gaat wonen binnen de drie maanden aangifte doen om een afrekening te maken.
Wist ik niet, en kwam het pas te weten toen de belastingen me hier een "speciale" aangifte toestuurden.
Ik heb heel wat over en weer moeten bellen eer het allemaal in orde was, even voor je vertrek je belastingkantoor raadplegen kan het merkelijk eenvoudiger maken veronderstel ik.

Dan is er natuurlijk je visum, de meest accurate bron van informatie hieromtrent is te vinden op  http://www.mfa.go.th/web/12.php  maar natuurlijk kan ook de ambassade http://www.thaiembassy.be/portal/index.php  in Brussel of per e-mail het consulaat royalthaiconsulateantwerp@skynet.be  in Antwerpen je hier helpen.
Ik bekwam mijn Non Immigrant “O” single entry  op basis van huwelijk met een Thaise probleemloos via het consulaat in Antwerpen.

Gezien ik zeven dagen na mijn laatste werkdag vertrok hebben we toen een razend drukke week gehad.
Ik had wel het geluk dat ik nagenoeg mijn ganse inboedel, auto inbegrepen, binnen de familie kwijtgeraakt was, ik moest enkel mijn appartement een maand langer huren en zij ruimden alles voor ons op.
We moesten dus ook niet vanuit een lege woning vertrekken wat het allemaal toch wat makkelijker maakte.
Een van de laatste dingen die we deden in België was ons afmelden bij de gemeente. Je krijgt daar dan een stempel op je identiteitskaart die ze twee maanden later doet vervallen, en een bevestiging "Model 8" dat je afgemeld bent.
Je moet je dan binnen die twee maanden bij de ambassade in Bangkok laten inschrijven en een nieuwe identiteitskaart aanvragen.
Alle informatie hieromtrent kan je vinden op de website van de ambassade http://www.diplomatie.be/Bangkoknl/
Een Thaise echtgenote die intussen niet de Belgische nationaliteit heeft verworven moet haar identiteitskaart van vreemdeling inleveren en wordt dus terug visumplichtig.
Dit is iets dat wij te laat beseften om in België  de nationaliteit aan te vragen en we hebben intussen alsnog de procedure van hieruit opgestart, maar dat is natuurlijk niet de makkelijkste weg.

Zo komt dan, hoe graag je ook vertrekt, het emotionele moment van afscheid nemen.
Bij ons hadden mijn broer en zus (zonder ons medeweten) een week voor ons vertrek de familie en een aantal vrienden samengebracht voor een soort afscheidreceptie.
Leuke verassing was dat, en toffe herinneringen ook.

Uiteindelijk zijn we dan, met ik schat zo’n 100 kilogram aan bagage en handbagage, op 7 oktober 2005 richting Thailand vertrokken.
Aangekomen in Bangkok maakt Immigration je visum ongeldig en geeft je een stempel met toelating tot verblijf voor 3 maanden.
In de eerste twee maanden heb je, buiten je bezoek aan de Belgische ambassade, administratief niets te doen.
In de loop van de laatste maand, een week of twee drie voor het verlopen van je toelating tot verblijf moet je naar Immigration, in ons geval in Nongkhai.
Ik deed mijn aanvraag voor Extension of Stay op basis van huwelijk, een procedure die intussen geheel anders verloopt dan wat ik hier beschrijf. 
Deze beschrijving toont echter duidelijk aan hoe belangrijk ieder detail was en nog steeds is.
Reeds bij aanvang van het gesprek met de beambte bladerde deze door ons bankboekje, en stelde ons enkele vragen over het waarom en hoe ik reeds in Thailand kon komen verblijven.
Wij beantwoorden al zijn vragen volledig naar waarheid, zonder echter exacte bedragen te vermelden i.v.m. ontslagvergoeding en spaarcenten.
Hij vroeg ook vanaf welke leeftijd ik pensioeninkomsten zou hebben, en hoeveel die zo ongeveer zouden bedragen.
Toen kwam de vraag of we niet konden voldoen aan de voorwaarde om jaarlijks bij verlenging van de toelating tot verblijf 800.000 THB op de rekening te hebben.
Dit is een van de voorwaarde om verlenging op basis van Retirement te bekomen, een procedure die zij helemaal zelf nagenoeg onmiddellijk kunnen afwerken, veel minder omslachtig is en die ze dus liever toepassen.
Ik bevestigde hem dat dit kon, en hij stelde ons voor a.s.a.p. de rekening tot op 800.000 te brengen en dan terug te komen.

Enkele dagen later stonden we terug in Nongkhai met alle nodige documenten voor de aanvraag op basis van Retirement … dachten we althans.
We kwamen deze keer bij een andere beambte terecht en deze bezorgde ons meteen de koude douche.
Verlenging op basis van Retirement kan niet want uw bankboekje is een gemeenschappelijke rekening en dat mag niet.
Wij wezen naar de collega naast hem en vertelden dat hij het was die ons dit voorgesteld had, wat de brave man onmiddellijk bevestigde.
Blijkbaar was de chef “boven” de laatste dagen erg strikt en zou hij dit niet aanvaarden.
De beambte trok echter toch naar boven met de vraag, en kwam terug met het verdict “mag niet”.
Geen probleem echter, dan doen we de aanvraag toch op basis van huwelijk.

Wat moesten wij allemaal voorleggen (van alles 2 fotokopieën, je zal misschien een en ander terugkrijgen maar kopieën gaan bijmaken is lastiger):
1.   Paspoort
2.   Pasfoto
3.   1900 THB
4.   Huwelijksakte, ID kaart echtgenote, adres echtgenote (thabian baan)
5.   Ingevuld aanvraagformulier TM7
Let op, in tegenstelling tot andere plaatsen aanvaard Immigration Nongkhai enkel originele met de hand ingevulde documenten, dus geen gedweilde, en/of met de computer ingevulde formulieren.
6.   Brief van de bank waarin ze bevestigen dat het saldo van de rekening 400.000 THB (of meer) is, dat de gestorte bedragen uit het buitenland komen, en een document dat bevestigt dat de rekening actief is.
Ik bekwam deze zaken de dag na aanvraag tegen betaling van 200 THB.
Een kopie van alle gebruikte bladzijden van het bankboekje.
7.   Een verslag van een interview met mezelf, en van een interview met mijn echtgenote.
In de praktijk is het de echtgenote die de antwoorden geeft, indien nodig in overleg met de echtgenoot.
8.   Op basis van dit alles kreeg ik een verlenging van een maand.
Het dossier is dan “Under Consideration”, en Immigration stuurt de lokale politie naar uw woonplaats om daar in de buurt navraag te doen i.v.m de staat van je huwelijk, de manier waarop je leeft.
M.a.w. ze zoeken bevestiging van je verklaringen.
Pas na het ontvangen van het politieverslag gaat je dossier naar Bangkok ter goedkeuring.
In mijn geval kreeg ik na een maand nog een stempel “Under Consideration”.
De beambte vertelde dat het politieverslag nog niet binnen was, gaf ons een kopie van de brief en het advies eens bij de politie langs te gaan en beleefd te vragen er werk te maken.
Wij gingen dus langs bij de politie, die hadden de brief nog maar pas ontvangen (?!) maar zouden spoed zetten achter de zaak.
Inderdaad enkele dagen later vernamen we dat ze langs geweest waren in het dorp en bij de Phu Yai Ban.
Na verloop van die maand kreeg ik mijn definitieve stempel, de bevestiging van Bangkok was dus ook al binnen.
Je stempel is dan geldig voor 1 jaar, te tellen echter vanaf de dag dat je Thailand binnenkwam, in mijn geval dus tot 7 oktober 2006.
Je krijgt ook duidelijk de boodschap niet te vergeten om de 90 dagen je adres te bevestigen met formulier TM47. Dit kan zowel per post als persoonlijk, ikzelf doe dit steeds persoonlijk.
Ze maken je ook duidelijk dat je, als je het land wilt verlaten, moet zorgen dat je een Re-Entry Permit hebt, aan te vragen met formulierTM8, zo niet vervalt je toelating tot verblijf en moet je de hele procedure opnieuw doorlopen.
Een Single Re-Entry Permit kost 1000 THB, wil je regelmatig het land uit vraag je beter een Multiple Re-Entry Permit die je 3800 THB zal kosten.
Op 20 september 2006 trok ik terug naar Nongkhai om weer verlenging aan te vragen.
De naam van mijn echtgenote was intussen uit het bankboekje geschrapt, en ik ging dus voor “Retirement”.
Wat moest ik allemaal voorleggen (weer 2 kopieën natuurlijk):
1.   Paspoort
2.   Pasfoto
3.   1900 THB
4.   Ingevuld aanvraagformulier TM7 (origineel met de hand ingevuld)
5.   Brief van de bank waarin ze bevestigen dat het saldo van de rekening 800.000 THB (of meer) is, en dat de gestorte bedragen uit het buitenland komen, en een document dat bevestigt dat de rekening actief is.
Ook nu weer bekwam ik deze zaken de dag na aanvraag tegen betaling van 200 THB.
Een kopie van alle gebruikte bladzijden van het bankboekje.
5.   Een Medisch Attest van een gekend ziekenhuis, Immigration Nongkhai aanvaard geen attesten van een gewone “clinic” zoals ik heb mogen ondervinden.
6.   En ja hoor dat is het, op basis van deze documentatie kreeg ik weer een verlenging voor een jaar.
Verder blijft natuurlijk alles hetzelfde, om de 90 dagen melden, en Re-Entry Permit vragen als je het land uit wilt, maar de procedure is duidelijk veel eenvoudiger dan de verlenging op basis van huwelijk.
Vooral wat betreft de verlenging op basis  van huwelijk is de toestand nu (april 2009) alweer gans anders.
Je moet dus echt achter de meest recente informatie gaan zoeken.

Voor wat betreft Retirement zijn er (voorlopig) ook twee wijzigingen, het medische attest is niet meer noodzakelijk en de 800.000 THB moeten drie maanden voor de aanvraag reeds op de rekening staan, en de rekening mag in die drie maanden niet onder 800.000 THB komen.
Toch ook hier best de meest recente informatie zoeken.
 
Het Thaise Rijbewijs dan.
Je moet absoluut een Internationaal rijbewijs meebrengen vanuit België en daarmee kan je hier de eerste maanden rijden.
Zodra je echter je Extension of Stay hebt kan je aan Immigration een bevestiging van je adres vragen.
Je trekt dan naar het Land Transport Office, daar leg je (2 maal) volgende documenten voor:
1. Een kopie van je paspoort (hoofdpagina, en pagina met verlenging),
2. Een kopie van je internationaal rijbewijs,
3. De brief van Immigration met de bevestiging van je verblijfplaats,
4. Kopie van de identiteitskaart en tabian baan van de echtgenote
5. Pasfoto
6. Medisch attest van om het even welke clinic,
7. 50 THB voor het ene, en 150 THB voor het andere rijbewijs
De bediende vulde voor mij de aanvraagformulieren in (1 voor rijbewijs motorfiets, 1 voor rijbewijs auto) voegde bij iedere aanvraag 1 van bovenstaande kopieën en een uurtje later was ik de gelukkige bezitter van 2 Thaise rijbewijzen geldig voor een jaar.
Geen scholing, geen testen, niets, alles op basis van het Internationale Rijbewijs.
Dit jaar bekwam ik dan mijn rijbewijzen geldig voor vijf jaar maar dat verhaal kan je elders lezen.

Laat me benadrukken dat dit mijn persoonlijke ervaringen 2005/2006/2007 zijn, die zich in Nongkhai afspeelden.
Je moet beseffen dat de regels in ieder kantoor, en zelfs binnen hetzelfde kantoor, anders kunnen geïnterpreteerd worden en dat je met de kennis van dit verhaal beter, maar daarom niet noodzakelijk volledig, voorbereid naar Immigration kan trekken.
Zoals reeds ten dele beschreven wijzigen de procedures regelmatig en vaak ingrijpend, de actualiteit volgen is dus de boodschap.
Aan hen die er ook aan willen beginnen succes toegewenst.
Origineel bericht van 13 oktober 2007 bewerkt op 20 april 2009 voor “Blogger”.