'k Moet het er naar jaarlijkse traditie toch weer even over hebben, de vuurballen boven de Mekong.
Met 30 van de 76 provincies, waarvan enkele "zwaar", overstroomd was het te verwachten dat de opkomst dit jaar merkelijk lager zou liggen. We verlieten Ban Pak Suai niet en kunnen dus enkel de drukte van het verkeer hier voor de deur als referentie nemen.
Dinsdagmiddag, de dag voor het einde van de Bhuddist Lent, werd het verkeer richting Phon Phisai reeds drukker en woensdagmiddag nog merkelijk meer maar op geen enkel moment was het vergelijkbaar met de vorige jaren.
Vanaf 21u00 tot hooguit 22u00 was er traag tot stapvoets maar nooit stilstaand verkeer richting Nong Khai en dat is ook abnormaal.
Ik had er op aangedrongen wat later te vertrekken maar dat lukte nauwelijks, gelukkig maar zou blijken.
Aanvankelijk waren er ook merkelijk minder dorpsgenoten op onze vaste stek aan de monding van Nam Suai maar dat herstelde zich uiteindelijk nog gedeeltelijk. Niet lang nadat we toekwamen, omstreeks 18u30 schat ik, was er drie maal gejuich, men had drie "bang" gezien.
Ik had er slechts één gezien niet te ver weg niet te dichtbij, zowat in het midden van de rivier. Deze voldeed echter wel aan alle kenmerken zoals ik ze hier steeds hooor noemen, geen geluid, geen rook, geen "staart" en een vuurballetje dat op niet al te grote hoogte uitdooft zonder dat er wat naar beneden valt.
We bleven nog een uurtje wachten maar er viel niets meer te beleven en we trokken dus maar weer naar huis.
Ondanks het beperkte succes is mijn interesse toch weer wat aangescherpt en we zullen dus ook volgend jaar wel weer op de oever zitten te wachten op een vertoning in grote(re) getale want aantallen van 100 en meer waren en zijn hier niet nooit uit de lucht.
0 reacties:
Een reactie plaatsen