Oogarts - Update

Met de eerder opgedane ervaring besloten we niet te wachten tot we in België naar de oogarts kunnen gaan maar hier reeds een tweede opinie te zoeken.

Phan herinnerde zich een dorpsgenote met een gelijkaardig probleem en voeg wie haar behandelde.
Ze vertelde zeer tevreden te zijn van haar behandeling in het Army Hospital in Udon Thani.
Phan heeft (ook) in dit ziekenhuis toegang tot gratis geneeskunde en op 15 augustus meldden we ons daar aan in de eye clinic.
In militaire stijl (ik heb het hierover later nog even) werden tijdens het wachten de vooronderzoeken gedaan, lengte en gewichtscontrole, bloeddruk, oogdruk en controle op de kwaliteit van het zicht.

Eens bij de dokter doet Phan haar verhaal en de hij begint meermaals beide ogen te bekijken en vraagt intussen, drie vier keer, wie haar die diagnose stelde.
Na het onderzoek zegt hij dat er een lichte vorm van ต้อลม  - dtôr lom - pinguecula is die echter absoluut geen permanente medicatie vereist.
Hij schrijft wel voor enkele weken "kunsttranen" en ontstekingsremmende oogdruppels voor maar indien er zich geen verdere problemen voordoen is opvolging en verdere medicatie niet nodig.
Dit bevestigde ons vermoeden dat de vorige oogarts enkel op een vaste klant voor de aankoop van medicijnen uit was.

We kwamen natuurlijk maar in een klein deel van het hospitaal maar wat we daar zagen is wel het "netste" "Government Hospital" dat ik tot op heden tegenkwam.
In de wachtkamers en spreekkamers zijn de muren b.v. voorzien van behangpapier en het meubilair is van een betere kwaliteit dan je meestal ziet.
Wel was het duidelijk dat de snelle technische evolutie met steeds meer apparatuur er voor zorgde dat veel kabels over de vloer en op de muur liepen. Ook hieraan wordt gewerkt, we zagen op meerdere plaatsen volledig ontmantelde lokalen waar kabels en aansluitingen in de muur gewerkt waren en waar men bezig is meubilair "op maat" te maken.

Ook de personeelsbezetting is enorm. In de ontvangst en bij de voorbereidende onderzoeken werk een massa volk met ieder zijn taak, van multitasken is er zeker geen sprake.
Ook bij de afhandeling na het bezoek aan de arts is er aan personeel geen gebrek, een goed besteed deeltje van het militaire budget.

We hadden beiden echter ook in België afspraak met de oogarts.
Phan kwam als eerste aan de beurt en na controle van zowel verzicht als zicht nabij stelt de oogarts vast dat met een sterkere bril geen beter zicht of meer comfort kan verkregen worden, da's goed nieuws.
De arts onderzoekt dan grondig beide ogen, ik had bij het maken van de afspraak onze ervaringen in een e-mail verteld, en ze bevestigd dat er op beide ogen een heel dun vliesje zit maar dat er zeker geen ernstig probleem is. Wel is het zo dat dit vliesje onder invloed van zon en wind aanleiding kan zijn tot irritatie die, onverzorgd, tot ontsteking kan leiden.
Het advies is om konsekwent een zonnebril te dragen en op de motor bril en scherm te gebruiken, steeds kunsttranen in huis hebben en ze te gebruiken bij de minste irritatie. Medicatie is niet noodzakelijk.
Hiermee is de diagnose van de militaire oogarts bevestigd en de reputatie van de oogarts in Udon Thani grondig geschaad, belangrijkste is echter dat er niets ernstigs aan de hand is.

Daarna was ik aan de beurt en ook bij mij bleek zowel het zicht ver als nabij niet te verbeteren met een aanpassing aan de glazen van mijn bril.
Wel deed ze een extra meting van de oogdruk omdat ik in het grensgebied zit. Voorlopig is er geen probleem maar het advies is om dit toch jaarlijks op te volgen.

Samen met ons was de oogarts wel verbaasd over de niet verminderde kwaliteit van ons zicht.
Onze leeftijd in acht genomen en wetende dat de vorige controle zes jaar geleden was hadden we al met een flinke aderlating voor de aanschaf van nieuwe brillen rekening gehouden.