Deel 9 - Sociale Netwerken (Facebook en Twitter)

Facebook
Ik vermoed dat het niet echt nodig was de link naar de Wikipedia over Facebook te leggen maar deed het voor de volledigheid toch maar.
Ik vertelde reeds over een experiment om de contacten met de familie te onderhouden via een mini forum, iets wat duidelijk mislukte.
De e-mail contacten met familie en vrienden zijn wisselend, er zijn enkele regelmatige contacten de meeste zijn eerder sporadisch.
De wetenschap dat het jongere deel van de familie actief is op Facebook deed me besluiten toch ook maar een account te openen. En ja hoor, ik weet nu weer een beetje waar dat deel van de familie mee bezig is.
Bij mijn Facebook vrienden zitten ook een aantal ex-collega's en het eerder sporadisch iets van hen horen is toch ook wel leuk.
Via de afgeschermde "berichten" in Facebook krijg ik makkelijker contact dan via e-mail, en dat helpt ook.

Voor de rest ben ik niet zo onder de indruk van wat mensen met Facebook doen.
In korte berichtjes zeggen waar je mee bezig bent, wat je van plan bent, laten weten hoe het met je gaat en foto's, filmpjes en link's delen is wat mij betreft o.k.
Om activiteiten en/of acties onder de aandacht te brengen is het ook een enorm sterk medium kijk maar naar de Arabische lente.
Waar ik minder begrip voor opbreng zijn de "spelletjes' die via Facebook gespeeld worden, dat is echt niet aan mij besteed.
Als ik zo af en toe eens doorklik naar de pagina's van vrienden van vrienden stel ik vast dat wat volwassenen op Facebook plaatsen vaak niet boven het niveau van een puber uitkomt maar ook dat sommige "jongeren" dingen plaatsen die je van hen niet dadelijk verwacht wat dan weer voor evenwicht zorgt.

In de hoop om via Facebook ook de blog onder de aandacht te houden koppelde ik een "Facebook Pagina"  waar de blogberichten verkort gepubliceerd worden aan mijn account.
Het was de bedoeling Facebook gebruikers zo een soort abonnement te bezorgen maar de dienst heeft nog niet veel succes, wat niet is komt misschien nog hoop ik dan maar.

Gewoon een keertje naar de pagina gaan en op het duimpje klikken maakt je, als jezelf Facebook gebruikt natuurlijk, een "fan".


Twitter
Ongeveer gelijktijdig met Facebook opende ik een Twitter account.
Net als bij Facebook had hik de hoop dat Twitter zou helpen de blog onder de aandacht te houden, of dit ook echt gebeurt weet ik eigenlijk niet.
Wat ik wel weet is dat er onder de vaste lezers enkele Twitteraars zitten die langs deze weg een signaal krijgen als er nieuws op de blog staat en daar heeft Twitter dus zijn nut.
Ik gebruik trouwens twitterfeed om het doorsturen van blogberichten naar Twitter en Facebook te automatiseren de nieuwe posterous blog zorgt hier zelf voor.

In mijn Twitter account heb ik momenteel nog niet veel volgers of gevolgden omdat ik heb me er nog te weinig in verdiept heb maar ik vind het intussen toch al een stuk interessanter dan Facebook.
Ik heb al wel sterk de indruk dat het gebruik in België/Vlaanderen danig achterblijft vergeleken met Nederland en zelfs Thailand.

Ik heb op mijn computers TweetDeck geïnstalleerd en krijg om het uur een notificatie van binnengekomen Twitter en Facebookberichten.
Zelfs met mijn erg beperkt aantal gevolgde personen is toch altijd wel wat en ik vraag me dan ook af hoe Facebookers - Twitteraars met enkele honderden gevolgden daar mee omgaan zeker als ze ook nog moeten werken of studeren.


Smartphone

Ik had de smartphone natuurlijk reeds bij telefonie of foto en video kunnen bespreken, toch denk ik dat hij hier op zijn plaats is.
Zelf heb ik er (nog) geen en ik moet dus, tegen mijn gewoonte in, enkel van veronderstellingen uitgaan.
Ik denk namelijk dat degenen die de meeste mogelijkheden van een smartphone gebruiken ook de intensieve gebruikers van Facebook en vooral Twitter zijn.
Het steeds even kunnen kijken en snel reageren, het kunnen maken en versturen van foto of video, het vaak kunnen meesturen van een exacte locatie waar je bent zijn functies die ik bij enkele van de door mij gevolgde Twitteraars opmerk.

Ik schreef eerder reeds dat we regelmatige gebruikers zijn van Skype, ook van de SMS en chatfunctie die daarin ter beschikking is.
Zoals je in de vorige link kan lezen wekt dit nu ook gratis (van Skype naar Skype althans) via een smartphone en dat maakt het toch weer wat interessanter voor de Skype gebruikende bezitters.

In heel dit verhaal is het echter de dure aanschaf en het niet goedkope gebruik dat velen met mij nog wel een tijdje van dit speeltje weg zullen houden.


Van de griffel waar ik het in het eerste stukje over had tot de smartphone waar ik hier mee afsluit is er in de zestig jaar dat ik op deze wereld ben een hele weg afgelegd.
Wat er nog staat te gebeuren in de tijd die mij nog rest is niet te voorspellen, ik ga zo lang mogelijk trachten te volgen al zal het van op enige afstand zijn.

Deel 8 - Sociale Netwerken (Blog - Foto - Video)

Weblog of Blog

Zoals eerder vermeld deed ik wat experimenten met een website maar wat ik ook probeerde ik was nooit helemaal tevreden alhoewel ... de website die ik maakte over de bouw van het huis van mijn schoonzuster en zwager was toch wel het beste dat ik op dat gebied produceerde, de rest is intussen geschiedenis.

Ik ben uiteindelijk (terug) bij Blogger terechtgekomen en aangevuld met wat externe gadgets ben ik best tevreden met de mogelijkheden daar.
De blog bij het eerder genoemde seniorennet was lang niet zo fraai en lang niet zo gebruiksvriendelijk maar omdat daar een erg grote groep bloggers actief is krijg/kreeg ik daar wel wat aandacht.
Momenteel tracht ik via die blog de link te leggen naar Blogger maar heb het steeds moeilijker om mezelf te verplichten het daar up to date te houden.

Er zijn enkele goede redenen dat ik tot "bloggen" kwam.
Ik wou op één of andere manier ervaringen die ik hier opdoe noteren om de herinneringen levendig te houden, een soort dagboek maken dus.
Als ik dat op regelmatige basis zou gaan doen betekende dit meteen dat familie en vrienden de mogelijkheid hadden om zich een beeld te vormen van ons reilen en zeilen hier.
Ten derde wou en wil ik de, om welke reden dan ook, in Thailand geïnteresseerde een alternatief maar realistisch beeld geven van de gang van zaken in dit land. In dit verband is de Disclaimer echter een belangrijk element dat ik bij deze nogmaals onder de aandacht wil brengen.

Dat Blogger net als Picasa Webalbums en YouTube Google producten zijn maakt dat ze geïntegreerd met elkaar samenwerken en dat ik het makkelijk heb om de blog te illustreren, iets wat ik toch wel belangrijk vind.
Sinds ik een aantal foto's ook van een Geotag begon te voorzien worden die in Picasa meteen op een kaart gezet wat het oriënteren voor de geïnteresseerde lezer nog makkelijker maakt.
Ik veronderstel dat de meeste lezers de weg naar mijn ...

Picasa Webalbums

die zich hier bevinden reeds vond.
Picasa is enerzijds interessant als online back-up van je foto's, anderzijds kan je het als sociaal netwerk gebruiken om foto's te delen en rechtstreeks in het album commentaar op je foto's te ontvangen.
Voor mij is de belangrijkste functie dat ik in mijn blogberichten heel makkelijk foto's vanuit Picasa kan toevoegen.

Wat Picasa doet voor foto's doet ...

You Tube

voor video's en mijn "kanaal" heeft vooralsnog een eerder beperkte inhoud.

Panoramio

Is een andere dienst van Google waar je foto's kan uploaden en ze aan een kaart vastpinnen, Picasa is niet noodzakelijk maar wel erg makkelijk om foto's toe te voegen.
Ik heb Panoramio reeds enkele malen als erg nuttig ervaren bij het zoeken naar de locatie van bezienswaardigheden en ben er stelselmatig een aantal foto's op de kaart aan't zetten.

Posterous

tenslotte is geen Google product en ik ben in tegenstelling van wat de link zou kunnen doen vermoeden niet van plan om Blogger te verlaten.
Aanvankelijk wil ik deze Blog gaan gebruiken voor beeldmateriaal met kleine stukjes tekst.
Posterous is heel gebruiksvriendelijk en geeft me extra opslagruimte voor foto's.

Een recente reeks van problemen bij Blogger, waarbij ik toch wat tekst en aanpassingen verloor, hebben me doen beseffen dat ik voor een back-up moet gaan zorgen.
Blogger heeft hiervoor ingebouwde tools maar misschien geeft Posterous hier ook wel mogelijkheden, 'k moet er nog over nadenken en mee experimenteren.


Ik verklaarde in vorig bericht dat ik het geen goede politiek vind om statistieken op de inhoud te laten primeren, dat wil echter niet zeggen dat ik statistieken helemaal onbelangrijk vind.

Blogger heeft sinds 2009 ingebouwde statistieken die o.a. bijhouden welke je populairste berichten zijn, je ziet een deel van dat resultaat trouwens in de rechterkolom.
Het zijn de zoekmachines die maken dat Emigreren naar ..., Ziekteverzekering in ..., Nieuw Paspoort ..., op de hoogste plaatsen staan.
Wat me enigszins verwonderd is dat enkele berichten uit deze reeks zo hoog scoren en ook de interesse in het rijst telen vind ik niet vanzelfsprekend.
In de tijd dat ik dagelijks blogde over de evolutie van ons bouwproject had ik daarvoor een vast publiek, nu krijgt de afgesplitste blog een eerder beperkt aantal bezoeker waarvan sommige echter erg diep in de blog graven en dat is iets dat ik ook op de website van mijn zwager vaststel.

Je wil jezelf natuurlijk ook beeld vormen van hoe mensen op je blog terechtkomen en daarbij zijn, behalve de trouwe lezers, de zoekmachines de grootste aanbrengers.
De Nederlandstalige Thailand forums waar ik het eerder over had leveren ook hun deel en het aandeel van seniorennet is dalende maar nog steeds belangrijk.
Regelmatig reageren op andere blogs, niet noodzakelijk Thailand gebonden, brengt ook lezers naar mijn blog.

Ik ben sinds een tijdje, eerder schoorvoetend, actief op de populaire sociale media Facebook en Twitter, maar da's stof voor het volgende stukje.

Deel 7 - Sociale Netwerken (Forum)

Omdat ik er snel en automatisch bij zal terechtkomen plaats ik misschien een aantal aspecten onterecht mee onder de noemer sociale netwerken.

Van zodra internet in huis kwam had ik een provider nodig en met die provider kwam ook het eerste e-mailadres. Als nieuweling heb je veel te leren en ik veranderde dan ook enkele malen van provider maar moest daarbij vaststellen dat telkens van e-mailadres veranderen niet zo praktisch is.

Er werd dan ook al snel besloten om een webmail adres te nemen en zoals zovelen koos ik voor Hotmail toen het nog echt Hotmail was. Het grote voordeel was, en is, dat je steeds hetzelfde adres kan houden en dat je mail vanaf iedere internetaansluiting te bereiken is. Nadelig was de beperkte opslagruimte die we toen nog kenden je moest je account "onderhouden" of je liep het risico tengevolge van een volle inbox berichten te mislopen.
Gelukkig deed de concurrentie van Yahoo en later Gmail zijn werk en er kwam een evolutie naar meer opslagruimte en mogelijkheden.
Ik herinner me van mijn laatste jaar op Gyproc dat we met een aantal mensen even digitaal naar de USA verhuisden omdat je dan reeds een grotere opslagruimte kon bekomen, België kwam daarvoor veel later aan de beurt. Die opslagruimte was niet onbelangrijk want er werden toen al veel foto's en filmpjes via e-mail uitgewisseld.

Toen ik in Thailand kwam wonen stelde ik echter vast dat de reclame die met Hotmail meekomt een zware belasting betekende voor mijn zwakke internet, de agressieve manier waarop Microsoft en MSN tracht je aan hen te binden hing me ook al lang de keel uit.
Toen ik van iemand een uitnodiging kreeg om Gmail te gaan gebruiken, ja je kon in de beginperiode enkel op uitnodiging gebruiker worden van Gmail, besloot ik over te schakelen.
Gmail zat helemaal anders in mekaar en het was wel even wennen maar ik kan nu rustig stellen geen moment spijt gehad te hebben van de overstap, ik heb nog wel mijn Hotmail adres maar er komt nog nauwelijks mail naartoe.

Gekoppeld aan Hotmail kwam ook de MSN Instant Messenger waarmee je met vrienden en familie kon chatten iets wat ik wel eens deed maar zeker nooit intensief.
Trouwens aan Gmail is de vergelijkbare chatfunctie Google Talk verbonden maar die gebruikte ik nog nooit.
Het bestaan van chatboxen is mij bekend maar ik heb ze nooit bezocht.

Nieuwsgroepen is ook iets wat ik me herinner van mijn eerste stappen op het internet.

Ik vertelde reeds eerder dat ik intensiever het internet ging gebruiken toen de kabel in huis kwam, gelukkig was ik "ingewerkt" tegen de tijd dat de sluiting en onze emigratie in zicht kwam.
Voor wat betreft de sluiting waren we via zoekwerk op het internet erg goed op de hoogte van onze rechten en maakten we erg nauwkeurige berekeningen van de te verwachten verbrekingsvergoeding.
Ik wou echter ook in verband van een mogelijke emigratie een goed bestudeerde beslissing nemen en me over zo veel mogelijk aspecten een goed beeld vormen.
Daarbij kom je dan terecht op sites die ondersteuning aanbieden voor alles wat wat met een emigratie te maken heeft maar ook op de sociale netwerken en dan vooral de gespecialiseerde ...

Internetforums

Toen ik mijn opzoekingswerk startte kwam ik vrij vlug bij een officieus Nong Khai Immigration Forum terecht.
Ik vond er belangrijke informatie en voorbeelden van de gebruikelijke formulieren maar er was weinig activiteit, ik vind het forum nu niet meer terug.
Een massa informatie over werkelijk alles en noch wat in verband met Thailand vind je op het thaivisa.com/forum onderdeel van, zoals de naam het zegt, thaivisa.com
Je moet natuurlijk steeds opletten met wat je op het internet leest maar daar vond ik zo veel verhalen over de perikelen i.v.m.visum en extensie, over de kost van het leven, over de mogelijke aanpassingsmoeilijkheden, over de moeilijkheden met internet en communicatie, ... kortom door veel te lezen kon ik een goede inschatting maken van wat me te wachten stond en ik ben dan ook nooit voor grote verassingen komen te staan.
Er is natuurlijk niet enkel thaivisa maar b.v. ook teakdoor.com/forum en meer plaatselijke forums als nongkhaimap.com

Toen ik met bouwplannen zat en op zoek ging naar informatie over in Thailand gebruikelijke materialen, benamingen, bouwstijlen ... kwam ik bij coolthaihouse.com/forum terecht, een onderdeel van coolthaihouse.com en enorm informatief.
Ook de eerder genoemde forums hebben wel wat informatie over bouwen maar coolthaihouse is gespecialiseerd.

Er waren en zijn vanzelfsprekend ook Nederlandstalige internetforums die zich specialiseren in alles wat met Thailand te maken heeft, ik ga enkel degene waar ik actief was/ben vermelden Google brengt de geïnteresseerde wel bij de andere.
Ik woonde reeds in Thailand toen ik een account opende bij het thainfo.be/forum.
Een in Thailand wonende Belg had een website met het daaraan verbonden forum opgezet en we begonnen daar met steeds meer leden van gedachten te wisselen.
Een aantal van de actievere leden wilden het forum een beetje een andere wending geven, de eigenaar ging niet mee in die gedachtegang en het thailandforum.be werd geboren.
Ik leg hier bewust niet de link naar dat forum, waarom zal dadelijk wel duidelijk worden.

We maakten met een beperkte groep leden van het thaiinfo forum een aantal afspraken over hoe we het forum zouden uitbouwen en beheren en begonnen keihard te werken om er een massa informatie te plaatsen.
Het werd snel een succes en het aantal leden groeide gestaag wat de aantrekkingskracht natuurlijk nog verhoogde.
In een grote groep heb je natuurlijk ook al gauw een paar individuen die zich niet aan de regels houden, die naast de kwestie - onnauwkeurig - (bewust) fout reageren of informatie plaatsen.
Ook de flauwe plezanterikken die hoe dan ook in de belangstelling willen staan haal je onvermijdelijk mee binnen.

Om een lang verhaal kort te maken, toen het beheer weigerde het forum eens "op te ruimen" hield ik het er, ondanks het vele werk dat ik er investeerde, voor bekeken want ik voelde me er niet meer thuis.
Het aantal leden, berichten, bezoekers, page views, kortom de statistieken hadden voorkeur op de inhoud verworven.
Ze gaan intussen nog een stap verder dan destijds en willen dat je inlogt om berichten te kunnen lezen, zo krijg je natuurlijk meer leden en als dat je prioriteit is het zei zo.
Volgens mij is dit echter geen gezonde politiek en dus de reden dat ik hier geen link naar hen open.

Toen Videomaster, met wie ik in de hierboven beschreven forums redelijk op dezelfde golflengte zat, me een hele tijd later vroeg om mee in het Thailand Isaan Forum te stappen moest ik wel even nadenken, ik had me voorgenomen dat niet meer te doen omdat het niet mijn ding was maar ging toch mee van start.

Meerdere jaren liep het goed, Videomaster houd zijn organisatie redelijk strak onder controle en durft ook leden hun ontslag aan te bieden en toch ...
Het onvermijdelijke gebeurde en ook hier moest een rubriek cafépraat opgezet worden en al kan je die dan mijden er sijpelen toch steeds meer flauwe opmerkingen en grappen in de topic's en dat stoort me weer enorm.
Uiteindelijk is dat allemaal spijtig want in de meeste gevallen hebben die grappenmakers ook wel ervaringen en kennis waarmee ze een gewaardeerde bijdrage aan een forum leveren spijtig dat ze zich niet daartoe beperken.
Hoe dan ook ik heb hier ook maar weer een stap achteruit gezet en beperk me tot reageren in de topic's waar ik wat bij te brengen heb.
Nu hou ook ik wel van een grapje en wat plagerij maar op een publiek forum moet het, wat mij betreft althans, niet flauw, misplaatst en/of kwetsend worden dat soort praat heeft zijn plaats in een beperkt gezelschap tussen pot en pint.

Nu heeft de ervaring me wel geleerd dat één en ander zeker niet enkel op Nederlandstalige forums van toepassing is.
Daar waar Vlamingen en Nederlanders elkaar wel eens de duivel zullen aandoen doen Engelstaligen dat net zo goed. Als je leest wat Engelsen, Ieren, Schotten, Australiërs en Nieuw Zeelanders om de Amerikanen niet te vergeten, elkaar toeschrijven is dat  ook niet altijd even fraai.
Ook de flauwe grappen kan je overal terugvinden, op coolthaihouse heb je een negeerknop zodat je kon kiezen de berichten van bepaalde leden niet te zien en dat is erg handig.
Bij thaivisa heeft men een nieuwsforum afgesloten voor reacties om het leesbaar te houden, dat en de visum sectie van het forum is het enige dat ik daar nog een beetje volg.

In een poging om betere contacten met de familie in België en Nederland te onderhouden gebruikten we ook een tijdje een forum maar dat is nooit een echt succes geworden via andere media gaat het ietsje beter zal later nog blijken.

In de tijd na het thailandforum.be hebben zowel Videomaster als ik geëxperimenteerd met een Website en Blog's, meer bepaald op seniorennet.be
Videomaster heeft duidelijk zijn ding gevonden in het forum dat hij beheerd, waarom ik verder ging met Bloggen lees je in een volgend bericht.

Deel 6 - PC en Internet

Mijn eerste kennismaking met computer vond plaats op het werk maar gezien Gyproc zeker geen haast maakte met het introduceren van computergebruik op de werkvloer was dat op een moment dat er reeds snelle evolutie aan de gang was in dat segment van de techniek.
Het was toen een jonge ingenieur op de onderhoudsdienst werd geïnstalleerd om naar vernieuwende organisatie en technieken te zoeken dat bij ons op het bureel de eerste computer opdook.
Ik toonde mijn interesse en hij toonde me de mogelijkheden, tot en met technisch tekenen toe, maar hij bleef nog lang de enige gebruiker.

Op een bepaald ogenblik, Gyproc moet beseft hebben dat de evolutie niet te stoppen was en dat ze haar personeel stilaan op computergebruik moest voorbereiden, werd een project PC privé gelanceerd.
Het was een systeem waarbij je via Gyproc een PC kocht die je via maandelijkse afhoudingen op je loon, en dat gedurende drie jaar, terugbetaalde. Als ik me goed herinner zaten er voor zowel bedrijf als koper fiscale voordelen aan dit systeem.

Er was keuze tussen twee configuraties (ik herinner me iets als XT en AT) die in prijs aanzienlijk verschilden.
Gezien ik nauwelijks wist waar ik aan begon koos ik voor de goedkoopste mogelijkheid.
Vele van de collega's die in het project stapten waren nog leek in het computergebruik, later hoorden we dat bij enkele kopers de PC nooit of pas veel later uit de doos kwam. De leergierige onder ons verenigden zich om met de hulp van meer ervaren collega's op een meer speelse dan productieve wijze toch onze eerste stappen te zetten en onze machines beter te leren kennen.






Al snel voelden velen zich toch wel een beetje bedrogen want men had ons, zeker de kopers van een XT, een systeem verkocht dat wel op het einde van zijn dagen gekomen was de techniek stond niet stil en nieuwere programma's draaiden niet op onze computers.


Toch werden ons door de mentors tussenoplossingen aangereikt door met simulatiesoftware, ik herinner me SIMCGA, dingen toch te laten werken. We gingen zelfs zo ver dat we batchbestanden leerden schrijven om die processen automatisch te laten starten.








Hoe dan ook de interesse was gewekt en ik en velen met mij begonnen thuis toch ook met meer productieve softwaare als tekstverwerker en rekenblad te experimenteren.

Professioneel deed het computergebruik ook langzaam maar zeker zijn intrede en werden alsmaar meer zaken gecentraliseerd en gedigitaliseerd, als centraal systeem herinner ik me vooral WANG en later SAP
Voor algemeen gebruik zijn het, na het WANG tijdperk, aanvankelijk Word Perfect, Lotus 1-2-3 en het intern mailprogramma cc Mail.die ik me herinner.
Later kregen we, gebruikersgericht, opleiding aangeboden voor Microsoft Windows en dan vooral de toepassingen onder Microsoft Office

Als onderhoudstechniekers kregen we met planningsoftware te maken en als tekenaar leerde ik de basis van AutoCAD. Ik heb me echter nooit intensief genoeg met AutoCAD beziggehouden om het echt onder de knie te krijgen.
Toch heb ik intussen, hier in Thailand, met de computer twee huizen ontworpen (en laten bouwen) niet met AutoCAD maar met de gratis versie van Google SketchUp, meer hierover lees je op Opnieuw bouwen in Paksuia en Woning in Paksuai

Op het laatst van mijn carrière draaide nagenoeg alles via netwerk en waren computers tot helemaal op de werkvloer doorgedrongen.
Gyproc liet computers die op het hogere niveau vervangen werden naar het onderliggende afdalen, iets waar op zich niets mis mee is. Ik denk dat ik slechts 1 maal (en vermoed dat het na de brand in 2002 was) een volledig nieuwe PC ter beschikking kreeg.
Het systeem thuis was toen reeds lang vervangen, een keertje geüpgraded en eens de emigratie in zicht kwam aangevuld met een notebook.

Mijn eerste kennismaking met het internet vond ook plaats op het werk, zei het eerder officieus. Ik ging daar regelmatig tijdens de middagpauze op ICT de online versies van de Engelstalige Thaise kranten lezen.
Toen Phan naar België kwam en ik telefoon in huis had maakte ik nog geruime tijd gebruik van inbel internet.
Ik lees nu bij het Googelen dat dit in België nog nauwelijks, of intussen misschien geheel niet meer, van toepassing is. In Thailand bestaat dial-up zeker nog wel al zal het gebruik ook wel flink afgenomen zijn.
In die tijd had ik ook een eerste e-mailadres via de ISP maar dat was natuurlijk geen goed idee.
Ik besefte al vlug dat ik met webmail naar continuïteit en bereikbaarheid beter af was en koos voor Hotmail maar laat me hier later nog op terugkomen.

Toen een gelegenheid zich voordeed om internet via de kabel in huis te halen opende zich een gans andere wereld en werd het gebruik een stuk intensiever.

Op het werk daarentegen kreeg ik pas heel laat, ik denk dat ik reeds virtueel ontslagen was, permanente toegang tot het internet. Daarvoor moest steeds met een collega die wel toegang had afgesproken worden en dat was toch wel erg bekrompen van Gyproc.
Hoe dan ook, het internet heeft een grote bijdrage geleverd bij het inschatten van onze rechten en plichten in verband met ontslag en mogelijk brugpensioen.
Ook bij de Feasibility study voor onze emigratie leverde het internet een schat aan informatie maar ook daarover later meer.
Voor de ervaringen die ik in Thailand met internetverbindingen opdeed kan je enkele "oude"stukjes over deze materie nalezen.

Geen kabel geen telefoon ipstar dan maar.
Eindelijk vaste telefoon voorlopig nog geen ADSL.
Hi-speed internet van TOT

Intussen heb ik bij TOT een internet pack van 6 Mb down en 512 Kbps up voor 590 Baht (+/- 14 Euro) + 7% VAT. Ik betwijfel of de duurdere pakketten de kosten waard zijn gezien mijn internetverkeer hoofdzakelijk uit het buitenland komt en de Bottleneck voor internet in Thailand hem in grote mate in de Intenationale Gateways zit al is er nog een (nagenoeg) onbespreekbare hindernis die die de internettraffiek hier moet nemen.

Aanvullingen in Deel 1 - 5

Een beetje sneller en vlotter dan verwacht zitten de aanvullingen verwerkt in de eerste vijf deeltjes van deze reeks. Ik laat ze op hun oude plaats staan maar geef hier een link naar de titels.
Na Songkran hoop ik met de publicatie van de berichten over de modernere communicatiemiddelen te kunnen beginnen.

Deel 1 - Spraak en Schrift
Ik heb hier en in de volgende afleveringen een aantal aanvullingen herkenbaar ingevoegd.
Op dit eerste deel kreeg ik niet echt feedback en heb zelf slechts één vergetelheid gevonden, bij andere delen ligt dat anders.
Ik heb in de meeste afleveringen ook enkele zinswendingen lichtjes aangepast, ik ben taalkundig niet ervaren genoeg om meteen vlot leesbare teksten neer te schrijven.

Deel 2 - Geluid
Op dit tweede deel kreeg ik veel reacties die er voor zorgden dat nieuwe herinneringen loskwamen.

Deel 3 - Beeld - Televisie
Ook hier geven een aantal reacties, maar toch ook de eigen herinneringen, aanleiding tot heel wat aanvullingen.

Deel 4 - Beeld - Foto en Video
Eén, maar een belangrijke aanvulling.

Deel 5 - Telefonie
Ook hier een aanvulling die voortspruit uit een reactie.

Deel 5 - Telefonie

Ik zei het reeds eerder we gingen (en gaan) niet makkelijk als eersten mee met de nieuwste vormen van communicatie en in het geval van telefonie is dit zeker weer het geval.

Volgens onze pa had hij op het werk meer dan genoeg met de telefoon te maken en vond hem voor thuis niet nodig. Mij vroegste herinnering aan de telefoon op zijn werk is dat hij er als op deze foto uitzag.

Als ik het me goed herinner werd de beslissing om thuis telefoon te installeren genomen in de tijd dat ons moeke ernstig ziek werd.

Dat was al een wat modernere telefoon met draaischijf die echter niet lang daarna vervangen werd door een gelijkaardig model met druktoetsen, de foto's komen aardig in de buurt van wat ik me er nog kan van voorstellen.

Toen ik alleen ging wonen was mijn gedachtegang een beetje als die van onze pa, telefoon thuis heb ik niet nodig.
Toen ik Phan leerde kennen en me er bewust van werd contact met Thailand te moeten gaan onderhouden moest ik vanzelfsprekend ook telefoon laten aansluiten.
Met de telefoon deed meteen ook internet zijn intrede maar dat verhaal komt later aan bod.

Telefoon in Thailand was in die tijd nog een ander paar mouwen.
In een toeristenstad als Pattaya moesten we toen naar het CAT Telecom kantoor om internationaal te telefoneren. Ook in Nong Khai stad kon je gaan bellen in het kantoor van CAT Telecom toen gevestigd in het postkantoor en niet buiten de stad (naast de Makro) zoals nu het geval is.

In Ban Pak Suai hadden we in die tijd welgeteld één telefoon en zoals ik in deel 2 reeds schreef vermoed ik dat het om radiotelefonie ging.
Het systeem bij inkomende telefoon werkte als volgt, de operator "Moo" neemt de telefoon aan en je vertelt haar met wie je wil spreken. Moo schat hoeveel tijd nodig is om de betrokkene op te zoeken en naar het kantoor te laten komen en geeft je een tijdstip om terug te bellen.
Met wat geluk is je contactpersoon op het afgesproken moment ter plaatse anders is het even later opnieuw proberen. De persoon die gebeld werd betaald aan Moo, afhankelijk van de afstand tot het kantoor, een bedrag van +/- 10 Baht.
Vermits nogal wat Thaise mannen, en in mindere mate vrouwen, in het buitenland of ver van huis werken was dit een niet te onderschatten dienstverlening. Ook al was het allemaal ietwat omslachtig het was werkbaar.
Naar nummers in Thailand bellen ging vanuit dit kantoor redelijk simpel, internationaal bellen was niet vanzelfsprekend. Oplopende rekeningen tengevolge van de toen nog erg hoge kosten van die gesprekken maakte dat de dienst regelmatig preventief afgesloten werd. Gelukkig hebben we nooit al te grote problemen door gekend, als het nodig was gingen we wel naar Nong Khai.

Ik herinner me dat er hier op een bepaald moment toch ook een Fax stond en dat we er enkele malen gebruik van maakten. Ik herinner me ook nog dat ik, via het werk, faxen verstuurde bij de voorbereiding van ons huwelijk en dat die mogelijkheid een hele tijdsbesparing betekende.
Ik vraag me bij deze af of de Fax in deze tijd van scannen en mailen nog in gebruik is.

Nog even een vorig bericht in verband met onze eigen vaste telefoon in herinnering brengen, die staat hier namelijk nog niet echt lang.

Als een aanvulling op de telefoon kreeg je in de jaren zestig de Semafoon.
Van in Europa herinner ik me vooral professioneel gebruik door dokters, verpleegsters, hulpdiensten, ...
Bij Gyproc hadden we destijds een eigen intern Semafoon systeem dat pas na de brand in 2002 vervangen werd door GSM
Dat de Thai gek zijn op gadgets werd me toen reeds duidelijk. Met nauwelijks telefoon beschikbaar zag je toch enorm veel mensen met een semafoon rondlopen. Dezer dagen zie ik geen semafoon meer maar wel de nieuwe gadgets waarover later meer.

En dan kwam natuurlijk de mobiele telefonie en GSM en die evolutie gaat zo snel dat het misschien nuttig is even iets over de geschiedenis te lezen.
Weer voelde ik lang niet met de eersten de behoefte om me een GSM aan te schaffen, in België althans.
In Thailand hadden vrij snel enkele mensen in het dorp een GSM (meestal mensen met een partner werkend in het buitenland) en het werd ons snel duidelijk dat dit ook voor ons de communicatie danig kon vergemakkelijken.
De ontvangst was in Pak Suai echter zo zwak zodat je een buitenantenne nodig had.
Gek dat ik geen enkele foto vind van de antenne, ze zag er als deze op de foto uit en stond op een mast van 6 meter naast het huis met een aansluiting binnen naast de voordeur.

Bron

Het verwonderde me trouwens ook nu zoveel, maar nu wel vaak multifunctionele, antennes voor GSM te zien aangeboden worden op het internet.

We kochten dus een vrij dure combinatie van GSM en antenne maar prezen ons wel gelukkig dit besluit genomen te hebben toen Phan ongeveer een jaar later ernstig ziek werd.

Het duurde nog enkele jaren eer ik ook in België een GSM kocht maar op een bepaald moment werd het gebruik zo algemeen dat je wel mee moet. 

Ten gevolge van een reactie dacht ik eraan dat wij, maar ook anderen, met onze Thaise GSM een stukje van de dienstverlening van “Moo” overnamen en dat vaak bij internationaal bellen naar familie, minder bij inkomende gesprekken. Oorzaak hiervan was onze ervaring met internationaal bellen en de taalvaardigheid.
Zoals in de reacties gezegd is die tijd echter reeds lang voorbij, de GSM is ook hier al vaak tot bij kinderen ingeburgerd.

Uit de beginperiode van de GSM herinner ik me iets als Simlock maar meen daar tussen België en Thailand geen probleem mee gehad te hebben, meer zelfs op uit België meegebrachte toestellen lieten we hier voor 100 Baht Thaise software installeren. Lang geleden konden we de kinderen nog blij maken met zo'n toestel, nu zijn ze ons ver voor op dat vlak, gadgets weet je wel.

Simlock blijkt terug populair vanwege pakketten waarin een duur toestel aan een lage(re) prijs aan een langlopend service abonnement gekoppeld wordt.

Bij vertrek naar Thailand heb ik mijn prepaid GSM nummer in leven gehouden en doe dat nog steeds.

Met 10 Euro heb ik weer een jaar bereikbaarheid erbij en tijdens de vakanties in België gebruiken de familie, vrienden en ex collega's mijn oud gekend nummer.

In Thailand namen we destijds onmiddellijk een abonnement van AIS met automatische betaling via de bank.

De concurrentie tussen de providers leverde soms wel aanlokkelijke promoties maar we bleven steeds bij dezelfde provider en zitten daar nu in een systeem waarbij Phan voor 535 Baht 400 belminuten heeft (alle netwerken ieder moment van de dag) en die volstaan voor haar.

Ik heb een prepaid GSM nummer van TRUE destijds genomen vanwege gunstige voorwaarden bij de installatie van een kleine satellietschotel. De schotel hebben we niet meer maar ik houd voorlopig nog het nummer.

Ik gebruik de GSM om af en toe met Phan te bellen als ze van huis is, om zeer uitzonderlijk met enkele Belgen in Thailand te bellen en om wekelijks enkele minuten naar België te bellen.
In Thailand krijg je bij het heladen met 300 Baht slechts 30 dagen extra levensduur voor je SIM en mijn belkrediet stapelde zich dus danig op. Ik ontdekte echter kortgeleden de mogelijkheid om bij TRUE voor 3 Baht van je belkrediet 30 dagen gebruiksduur bij te kopen en dat is wel interessant.

Tot voor kort had het in Thailand weinig zin om nummers in het geheugen op te slaan. De meeste Thai hebben een prepaid nummer en "hoppen" van de ene promotie naar de andere met telkens een nieuw nummer.
Sinds kort is echter Mobile number portability mogelijk en, al zal het nog wel even duren eer dit ingeburgerd is, de Thai kunnen nu dus ook hun nummer houden en toch rustig van netwerk veranderen.

Ook hier in Thailand is de evolutie van de GSM toestellen niet bij te houden.
Wat oudere mensen (zoals wij) zie je nog met de eenvoudige toestellen die enkel dienen om te telefoneren rondlopen, hoe jonger (en kapitaalkrachtiger) de gebruiker hoe vaker ze wisselen om de trend trachten te volgen, ik zei het eerder reeds ze zijn erg uit op gadgets.

VOIP zoals Skype en de nieuwere apparatuur waar je ook kan mee bellen laat ik aan bod komen in één volgende aflevering over de "moderne" communicatiemiddelen.

Deel 4 - Beeld - Foto en Video

Fototoestel en Fotografie

Een vroege herinnering heb ik aan de individuele en  klasfoto's op school. Uit het lager onderwijs herinner me nog levendig de foto op een kameel maar waar die zit weet ik niet.

Ook uit de tijd van de jeugdbeweging heb ik nog foto's, ik laat jullie meegenieten.

Ik heb herinneringen aan een Boxcamera zoals de eerste foto in Wikipedia. De herinnering is echter niet van thuis en ik twijfel tussen familie of buren.
De schoolfoto's werden gemaakt met een ietwat professioneler ogende boxcamera meen ik me te herinneren.

Van thuis herinner ik me een Yashica camera en de foto in Wikipedia roept zeker herinneringen op.

Ik kocht mijn eerste fototoestel toen ik in Europa begon te reizen.

Achteraf gezien heb ik er spijt van toen hoofdzakelijk dia's te hebben gemaakt.

Ik zit (momenteel nog in België) met een flinke verzameling dia's uit grote delen van Europa netjes georganiseerd in laders maar vrees dat ze niet veel meer dan een keer of twee door de projector gelopen zijn.

Het professioneel laten digitaliseren van dia's komt behoorlijk duur uit en er zijn wel mogelijkheden om het zelf te doen maar dat is zon'n omslachtige operatie dat ik vrees er wel nooit aan toe te komen, en dat vind ik dan eigenlijk toch ook weer spijtig.

Gezien de omvang van het toestel kwam ik er ook niet toe om foto's te maken bij andere gelegenheden, 't was me allemaal te omslachtig.

De digitale toestellen waren reeds behoorlijk lang op de markt toen ik besloot me ook maar zoiets aan te schaffen. Het was al bij al nog een hele brok maar toch al veel handiger om mee om te gaan en sindsdien werden er dan ook weer meer foto's genomen.

Ik woonde reeds enkele jaren in Thailand toen ik een echt compacte digitale camera kocht. Dat toestel heeft goede diensten bewezen vooral tijdens de twee bouwwerven maar ook ten dienste van dit Blog.

De flits van die camera werkte echter niet meer en ik besloot onlangs om me er maar een nieuwe bij te kopen.

Het is met digitale foto's net als met foto's op papier, je moet heel kritisch kijken wat de moeite is om bij te houden en wat je beter weggooit en ik weet uit ervaring dat je daar niet altijd drastisch genoeg in bent.

Voor het beheren en bewerken van digitale foto's op de computer bestaat een massa, vaak gratis, software waarmee je een groot aantal bewerkingen kan uitvoeren, ik beperk me meestal tot wat knippen en af en toe samenvoegen tot een panoramafoto.

Met de juiste software kan je een reeks digitale foto's voorzien van diverse effecten en desgewenst ook muziek en die combinatie afspelen als een diashow. Het resultaat kan op de computer opgeslagen worden maar ook op CD of DVD gebrand worden voor gebruik op een andere PC of DVD speler.

De ontelbare mogelijkheden om foto's online in albums te plaatsen opent een waaier van mogelijkheden om je foto's met anderen te delen, zonder deze mogelijkheden zou dit Blog er heel wat saaier uitzien vrees ik.

Viewmaster

Ik was hem bijna vergeten maar de Viewmaster was toch wel een speciaal toestelletje.
Door de techniek van stereofotografie moest je een 3D effect krijgen, met mijn ogen was dat echter niet aan mij besteed. Als je de Google afbeeldingen link opent gaan de herinneringen van mijn generatiegenoten wel loskomen denk ik.
Ik herinner me dat we thuis vooral schijfjes met toeristische zichten en (misschien) ook wel cartoons of sprookjes hadden.


Videorecorder

Ook de videorecorder was reeds lang op de markt eer ik besloot me er een aan te schaffen. Ik herinner me dat het toen toch nog een hele investering was zeker als ik het vergelijk met de prijs van de huidige DVD spelers maar ook ik wou af en toe iets kunnen opnemen om later te bekijken en zo meer vrijheid te hebben bij het plannen van andere activiteiten.
Niet zelf opgenomen films op video bekijken deed ik uiterst zelden, huren van een Videotheek nooit.

Hier in Thailand ging het in die tijd gans anders. Hier vond je hoofdzakelijk (en betaalbaar) videospelers zonder de opnamefunctie dus.
Er werden dan ook uitsluitend maar massaal zeer goedkoop gehuurde films met een slechte technische kwaliteit bekeken. De omgeving en de netheid van wat je huurde maakte dat reinigingscassette regelmatig in het toestel moest.
Om voor wat afwisseling te zorgen gingen er ook Thaise videocassettes mee naar België.


VCD - DVD speler

In België werd de videorecorder en de mini stereoketen aangevuld met een DVD speler.
Gezien die zowat alle formaten aankunnen werden daarop de CD's, MP3 CD's zowel Thais als Europees en de Thaise VCD's gespeeld.

In Thailand kochten we aanvankelijk een VCD speler omdat VCD hier veel populairder was en, wellicht vanwege de prijzen, nog steeds is. De VCD spelers konden ook heel wat formaten aan maar intussen staat er ook hier reeds lang een DVD speler enerzijds omdat de prijzen daalden en anderzijds omdat er af en toe toch ook wel gunstige DVD's  aangeboden worden.
Er worden meestal humoristische Thaise films en opnames muzikale shows gekocht. De belangrijkste gebruikers van de DVD speler zijn neven en nichtjes die in de weekends en vooral de vakanties komen vragen om te mogen kijken.
De films worden dan meermaals bekeken tot ze er genoeg van hebben waarna ze in de schuif belanden.
We hebben intussen al een paar keer van die VCD's voor een prikje (de originele prijs is al niet duur) verkocht aan Thais in Europa.


Videocamera

Over de videocamera moet ik kort zijn omdat ik er geen ervaring mee heb.
Wat ik er van zag is dat ze van vroeger heel groot, over wat compacter met de mini cassettes naar handig voor de digitale camera's die nu op de markt zijn evalueerden.
Wat volgens mij de meeste mensen niet doen is hun opnames uitzuiveren en monteren en dat maakt dat het resultaat meestal toch niet zo denderend is.
Wat de professioneel met videobeelden doet is natuurlijk andere koek maar die is dan ook met ander materiaal, zowel voor opname als montage, bezig dan de amateur.
Waar ik wel af en toe gebruik van maak is de video functie van mijn digitaal fototoestel, als je in die opnames wat knipt en plakt bekom je soms toch wel een mooi resultaat.


Computer en Internet

Iedere moderne PC heeft intussen wel een DVD reader/writer en er kan dus ook via de PC naar films gekeken worden.
Op een website als YouTube is een niet te overziene hoeveelheid videobeelden te vinden en ze zijn lang niet de enige die zich hiermee bezighouden. Je kan bij YouTube ook je eigen video's uploaden zodat ze op het internet door de hele wereld, of door wie je zelf wil, kunnen bekeken worden.
Net als bij audio bestaat er software om VCD en DVD te rippen en op de computer op te slaan.
Iets vergelijkbaars bestaat om films van YouTude te downloaden naar je computer.
Met dezelfde of andere software zijn deze beelden dan weer te bewerken, te knippen en te plakken, van formaat te veranderen en weer op CD of DVD te branden, je moet je er daarbij echter wel van bewust zijn dat je, tenzij het om eigen opnamen gaat, voor je het weet met illegale zaken bezig bent.


Film


Onder beeld heb ik toch wel een belangrijk segment over het hoofd gezien namelijk film en dan bedoel ik film bekeken in de bioscoop.

Twee films die we met de lagere school, in de cinema die Wommelgem toen nog had, bekeken zijn De Tien Geboden en Ben Hur. Of er later in schoolverband nog film werd gekeken kan ik me niet herinneren.
Ik herinner me echter wel een soort viering en/of proclamatie in cine Roma in mijn tijd op het Vrij Technisch Instituut van Borgerhout.

Ik ben nooit een echte bioscoopbezoeker geworden maar ik herinner me Un homme et une femme die we, als ik me goed herinner, met de “Jeugdclub” gingen bekijken.

Tijdens mijn legerdienst bij het 62A HAWK bekeek ik in de filmzaal van onze toch kleine kazerne in het Duitse Korbach een aantal films, ik herinner me echter slechts één titel Cash? Cash!
Nog twee titels die ik meen in de bioscoop te hebben bekeken zijn Mira en Turks fruit er moeten er nog meer zijn maar ...

Deel 3 - Beeld - Televisie

Ik denk dat televisie voor de meesten wel “het” medium zal zijn waaraan men denkt als het over communicatie via beeld gaat.
Nu waren we thuis, en ben ik nog steeds, niet degene die als eersten meegingen met de nieuwste technieken dat zal ook in andere afleveringen nog blijken.
Mijn eerste herinneringen aan TV situeren zich dus bij familie en buren en ik kan me hoegenaamd niet inbeelden wanneer bij ons de eerste TV in huis kwam en ook niet welke serie op dat moment liep.

Het eerste dat ik me herinner is zeker het kinderuurtje Kom toch eens kijken met “nonkel Bob” Davidse en dat gingen we bij familie bekijken. Het kinderuurtje werd (meestal) gevolgd door een jeugdfeuilleton en twee waaraan ik terugdenk zijn Kapitein Zeppos en Johan en de Alverman
Ti-ta tovenaar en de Fabeltjeskrant zijn kinderprogramma's die ik vergeten was maar ze werden me gelukkig onder de aandacht gebracht.
Wat ook redelijk goed in mijn vroegste herinnering zit is Schipper naast Mathilde en ik heb een vaag vermoeden dat we dat nog deels bij familie en deels bij buren bekeken.
Uit de periode van Kapitein Zeppos of mogelijk kort erna  herinner ik me de dagelijkse sketch "Het Manneke" van Jef Cassiers
                                                      Bron

Goede herinneringen heb ik aan westernseries als Gunsmoke, Bonanza en The High Chaparral maar ook aan dierenseries als Lassie en Flipper welke we toch al wel thuis bekeken denk ik.
Ook uit de oude doos is  Peyton Place (totaal niet mijn ding), wat jonger zijn M*A*S*H en The Flying Doctors vermoed ik.


Er waren vast ook muziekprogramma’s op TV maar me ze herinneren doe ik niet.
Tijdens mijn legerdienst in Duitsland maakte ik kennis met de Duitse TV en vooral de muziekprogramma’s met typisch Duitse inslag maar ook met indrukwekkende Popprogramma’s.

Nog enkele series waarvan ik de periode waarin ze werden uitgezonden niet goed kan plaatsen zijn The Flinstones CHiP's en Knight Rider

 Bron

Ik heb echt problemen om een timeline te maken voor al deze herinneringen maar Kojak en Wij Heren van Zichem moeten er zeker ergens tussen.


Er is zeker een deel van mijn jeugd dat ik niet zo’n intensief TV kijker was, dat werd dan weer terug meer eens ik alleen ging wonen.
Het moet in de periode dat ik zelden keek geweest zijn dat series als Friends en The Simpsons liepen. Ik ken ze dus wel maar keek er zelden naar.
Toen ik alleen woonde keek ik dus terug beduidend meer TV en dat vooral naar de nieuwsprogramma’s.
Ik weet niet echt welke series toen liepen maar herinner me wel dat ik toen, vooral in het weekend, meer naar de Duitse TV begon te kijken. De belangstelling voor een aantal van hun programma’s ontstond tijdens de skivakanties in Oostenrijk.
We hadden intussen ook al een tijdje kabeltelevisie en dus een rijk aanbod aan zenders en programma’s.
Ik volgde op de Duitse TV langlopende series als Derrick, Der Alte, en Ein Fall für zwei maar ook, vooral vanwege hun verslaggeving over de wintersport Das aktuelle sportstudio Ik was dan ook rechtstreeks getuige van de Duitstalige interviews met Jean-Marie (Pfaff) en zijn Carmen.
Ook uit die periode herinner ik me Wetten dass ...? en Verstehen Sie Spaß?
De laatste drie programma’s werden, op de typisch Duitse manier die ik tijdens mijn legerdienst had leren kennen, van het nodige showgehalte voorzien.

Toen Phan mee in België kwam wonen en werken moesten we ons natuurlijk aan elkaars voorkeuren aanpassen, gelukkig was er toen internet als alternatief voor TV kijken.
Phan genoot van humoristische soap’s met een hoog visueel humorgehalte die de taalbarrière grotendeels compenseerde. Ik denk hierbij terug aan series als The Nanny, Allo Allo, en Keeping Up Appearances en niet te vergeten Mr. Bean

Bron

                                                                           Bron

Maar ook Vlaamse series als F.C. De Kampioenen en De Kotmadam werden in die tijd bekeken.

                        Bron

Ik vergeet hier zeker een aantal belangrijke Vlaamse en buitenlandse series maar verwacht in de reacties wel wat geheugensteuntjes te krijgen.

Dad's Army (Daar komen de schutters weer) is één van de komische reeksen waarvan ik lang naar naar de naam zocht, Dallas kon ik ook pas met wat hulp vinden en Slisse en Cesar - Star Trek - Dynasty  en Fawlty Towers werden me aangereikt, wat me een beetje verwonderde is dat niemand Familie of Thuis vermeldde.

Van Nederlandse TV programma’s waar vroeger ook veel Vlamingen naar keken herinner ik me Dorus - André van Duin (recent ook vaak via BVN te zien) maar ook Farce Majeure.

Om gans andere reden, op het werk verklaarde iedereen niet gekeken te hebben maar tegelijkertijd kende iedereen toch de pikante scenes, keken vele Vlamingen ook naar de Barend Servet Show met Fred Haché en Sjef van Oekel en naar De PinUp Club

Uit de laatste jaren in België herinner ik me, behalve de bovengenoemde langlopende series, vaak gekeken te hebben naar de actualiteitenprogramma’s De zevende dag, Wakker op zondag van ATV de Antwerpse regionale televisie maar ook naar het station met economisch nieuws Kanaal Z
Uit die tijd staan ook het dagelijkse Man bijt hond en de series Flikken en Witse in mijn geheugen gegrift.

Panorama en Echo zijn/warenn belangrijke duidingsprogramma's van de BRT/VRT en in de nieuwssfeer mag je toch ook het bestaan van Teletekst niet vergeten. Belangrijke internationale informatieve zenders zijn CNN - Al Jazeera en National Geografic



Naar Thailand dan.
De televisieantenne zoals op deze foto



gaf zo’n wisselvallige ontvangst en bij het voorbijrijden van een slecht afgestelde motor ook nog eens storingen dat ze reeds lang voor we naar hier verhuisden vervangen werd door een satellietontvanger met een schoteltje van dit type.



De Free to air programma’s zijn daarmee gratis te bekijken en mits een abonnement kan je het aanbod uitbreiden. Phan verklaarde steeds meer dan genoeg te hebben aan de gratis kanalen en het bleef dan ook vele jaren hierbij.

Ikzelf heb in de eerste jaren dat ik hier woonde, maar ook vroeger tijdens de vakanties, nauwelijks TV gekeken af en toe eens even meekijken daar bleef het bij.
In de eerste jaren had ik de handen vol met onze bouwprojecten maar wist ook dat dit zou wegvallen en liet in de afwerking van het huis de hier tegenwoordig zo veel geziene zwarte satellietschotel van PSI installeren.


Vanwege problemen met de ontvangst van BVN hebben we nadien nog een switch met booster laten installeren

en hebben sindsdien nauwelijks problemen gekend.

Niettegenstaande er een behoorlijk aantal zenders te ontvangen zijn kijkt Phan nog steeds, uitzonderingen niet tenagesproken, uitsluitend naar de traditionele Thaise kanalen.
Ikzelf kijk enkel BVN, er is wel een Russische nieuwszender die Engelstalig uitzend te ontvangen maar ik kom er zelden aan toe.

Gezien BVN een samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen is krijgen we hier een mix van programma’s die wel voor elk wat wils zal inhouden maar niet steeds op een geschikt tijdstip.
Ik beperk TV kijken nog steeds tot de avonduren en dat maakt dat ik dingen die ik wel zou willen bekijken moet missen. Ik wil echter mijn dagindeling (nog) niet afstemmen op het programmaschema van BVN.

De ligging van Thailand maakt dat we het nieuws van BVN met een dag vertraging krijgen en daartegen heb je dat natuurlijk al lang via radio gehoord of via de nieuwssites op het internet gelezen.
Bij het lezen van het nieuws op De Redactie bekijk ik, als het internet het toestaat, wel eens fragmenten uit het nieuws of de actualiteitenprogramma's en dat is vaak toch wel een mooie aanvulling bij wat je leest.
Tot de betere programma’s die ik het laatste jaar op BVN bekeek behoren zeker Witse, Flikken Maastricht, De Pappenheimers, 3 op reis, Wie is de Mol (NL), en enkele waar ik nu niet opkom en die dus toch weer niet zo denderend zullen geweest zijn.

BVN maakt dat ik ook af en toe en met wisselende gevoelens naar Paul de Leeuw kijk.

Tegenwoordig loopt bij BVN een reeks over André Rieu en, al is het niet echt mijn ding, je kan er niet omheen dat hij veel mensen weet te bekoren.
Ik zag zaterdag 2 april het programma opgenomen in Mexico en de reacties van dat publiek waren toch wel bijzonder, vooral hoe ze bij het verlaten van de zaal nog steeds Cielito Lindo zongen.

Er is tegenwoordig wel wat aanbod om TV uitzendingen via het internet te bekijken, het Nederlandse Uitzending gemist en Duitse Sendung verpasst zijn voorbeelden, uit België is er een beperkt aanbod waarvan een overzicht op Surfplaza
Ik deed pogingen om op deze manier series te bekijken maar had beperkt succes, de snelheid van het internet is hier spijtig genoeg nog te wisselvallig om dit echt genietbaar te maken.

Ik moet hier toch ook even het bestaan van TV Vlaanderen aanbieder van digitale satelliettelevisie melden en ook van Telenet Digital TV de grootste aanbieder via kabel en Belgacom TV de grootste aanbieder van digitale TV via ADSL, technieken waar ik hier in Thailand nog niets over hoor.
De evolutie naar digitale televisie is er helemaal gekomen nadat we naar Thailand vertrokken en weet er dus weinig over maar wat ik er tijdens de vakantie over hoor is dat het aanbod nog groter is dan vroeger met de gewone kabel en dat er veel mogelijkheden zijn om programma’s digitaal op te nemen.

Deel 2 - Geluid

Tijdens de “research” voor deze post toch maar beslist geluid en beeld afzonderlijk te behandelen, radio en geluiddragers leveren meer herinneringen op dan verwacht. Ik heb sinds ik aan deze serie begon zoveel flashbacks dat ik voortdurend op zoek moet naar zaken die ik me herinner maar waarbij ik niet dadelijk op de juiste benaming of titel kom, ‘t is tijdrovend maar interessant en plezant.


Radio

Van bij de grootouders aan moederskant herinner ik me, erg vaag, een radio die er ongeveer zo moet uitgezien hebben. Ik herinner me vooral dat “de vava” luisterde naar de “Inlichtingen voor de duivenliefhebbers”


Bron

Van thuis herinner ik me, veel duidelijker, een radio die er ongeveer als deze uitzag.


Bron

De grootouders aan vaderskant woonden in Borgerhout, stadsrand van Antwerpen, en ze hadden radiodistributie en dat werkte via een toestel dat er ongeveer als dit uitzag.


Bron

Ze beschikten slechts over enkele kanalen maar waar "de bomma en den bompa" naar luisterden kan ik me niet meer voor de geest halen.


Van de programma’s waarnaar, in mijn jonge jeugd, thuis geluisterd werd herinner ik me de luister- of hoorspelen maar ook het zaterdagse radiocabaret “Kop en Staart”. De (dagelijkse) radiokroniek “De Peperbus” met Romain Deconinck en ook het soldatenhalfuurtje hebben hun plaats in mijn geheugen.
In verband met de hoorspelen zijn de recent overleden Jef Burm en in verband met Kop en Staart  Will Ferdy  zeker het vermelden waard.
Later werden de muziekprogramma’s en hitparades belangrijker en ook aan piratenzenders als Veronica, de vergeten maar in de reacties onder de aandacht gebrachte Radio Mi Amigo en Radio Caroline behoud ik goede herinneringen.

Radio is steeds een belangrijke plaats blijven innemen en je kan rustig stellen dat hij van het ontwaken tot het slapengaan (of TV kijken) aanwezig was en is.
Ook tijdens het werk speelde de radio steeds op de achtergrond. Daar, maar ook thuis en in de auto, evolueerden we, collega’s onder elkaar, van BRT en de “gewestelijke zenders” over Studio Brussel naar Donna en Q-Music
Naar Q-Music luister ik hier in Thailand zoals elders beschreven via het internet maar nu browser onafhankelijk via de Google Desktop sidebar.

Ik denk dat het vermelden van een aantal coryfeeën uit mijn herinneringen aan de radio hier zeker op zijn plaats is.

Joost den Draaijer en Rob Out van Veronica (de zeezender) en Ton Schipper is mijn enige vage herinnering bij Radio Mi Amigo

Ik noem enkele BRT coryfeeën in één adem namelijk Jos Ghysen, Lutgart Simoens en Armand Pien
Al was Armand Pien ook bekend als TV weerman zijn weerpraatjes bij Lutgart Simoens waren erg populair. Nog enkele bekende BRT namen die door mijn geheugen flitsen zijn muzieksamensteller Etienne Smet en de samenstellers - presentatoren Michel Follet en Guy De Pré
Walter Capiau is ook, en misschien wel vooral, gekend van TV maar zijn BRT radioprogramma “Capriolen” is wat ik me van hem herinner.

Van bij Donna herinner ik me de vooral eerder genoemde Michel Follet en Leen Demaré

Uit de Studio Brussel tijd is het de naam Jan Hautekiet die bleef hangen.

Erwin Deckers en Sven Ornelis presenteerden bij Donna reeds het programma “Deckers en Ornelis” maar maakten samen een overstap naar Q-Music om daar onder dezelfde naam verder te gaan.
Erwin Deckers promoveerde en het programma noemt nu “Ornelis en Rogiers"


Ik denk niet dat Phan in haar jeugd veel radio luisterde maar toen ze in België in de serres (kassen) van een tomatenteler ging werken kreeg ze dag in dag uit radio Donna te horen.
Ze pikte daar veel muziek op en stak daarvan, en van de jingles, zelfs wat van de Nederlandse taal op.

Sinds een aantal jaren zijn er hier in de omgeving een (behoorlijk) aantal lokale radio’s actief, op het eerste zicht lijken ze allemaal wel een beetje op elkaar.
Als ik in Wikipedia over radio in Thailand lees horen deze zenders in geen van de genoemde categorieën thuis en ik vermoed dan ook dat ze in de grijze zone opereren. Toch heb ik de indruk dat sommige soms (automatisch) terugkoppelen naar een officiële zender om de Nationale Hymne (08u00 en 18u00) en korte nieuwsberichten uit te zenden, dit is echter slechts een vermoeden.
Een tijdje luisterden we naar Non Sila Radio (klinkt als Non Sila Ladiooo) en die zitten hier vlak in de buurt.
Als ik het goed begrijp zijn het de dj’s die bij de lokale middenstand (tot in Phon Phisai) sponsering zoeken in ruil voor het uitzenden van reclameboodschappen.
Er werken slechts twee dj’s en vooral de vrouwelijke heeft een “ietwat irritante” stijl van presenteren.
Toch is het station hier erg populair en je ziet overal van die goedkope transistorradio”s, ook bij het werk op het land en in de landbouwmachines.
Wij luisteren, al geruime tijd, naar Scorpion Radio (klinkt als Scopion Ladio, met korte “o” in dit geval) en die zitten in Nong Khai op FM kaosiphok chut chet ha (FM 96.75)
Ook dit station heeft een beperkt aantal dj’s maar vooral merkelijk minder reclame. Als er geen dj beschikbaar is, en dat komt regelmatig voor, zenden ze non-stop muziek uit enkel af en toe onderbroken voor reclame.
Bij dit station stellen de dj’s hun playlist samen aan de hand van telefonisch verkregen verzoeken.
Nong Khai heeft voor deze verzoeken duidelijk een ruim aantal geïnteresseerden toch herken je vaak dezelfde stemmen aan de telefoon. Het gaat er tijdens die telefoongesprekjes heel familiair en vrolijk, typisch Thais, aan toe, een voorbeeldje.

Ik had tijdens de bouw voorzieningen getroffen om muziek van de computer achteraan op de veranda te krijgen. Een aantal zaken uit een catalogus heb ik nog steeds niet kunnen vinden zodat dit nog steeds niet werkt. Nu heb ik daar steeds minder een probleem mee omdat ik me ook erg goed aan Scorpion Radio gewend heb.

Een ontvanger als deze


Bron

gebruiken we en dat is een toestel dat ik tussen de twintig en vijfentwintig jaar geleden kocht om tijdens mijn kampeerreizen in Europa via de SW naar de wereldomroep te kunnen luisteren.
Ook op skivakantie in Oostenrijk ging het ding meerdere keren mee en daar was ik een absolute fan van Ö3
Ik weet zeker dat één van mijn lezers dit toestel zal herkennen. We kochten destijds ieder zo’n toestel, aan een nogal stevige prijs, en ik weet dat het ook bij hem nog in gebruik is.


PA system

Om in Thailand te blijven en om het kind een naam te geven PA system
Iedereen die ooit het Thaise platteland en zeker Isan, bezocht is luidsprekers als op deze foto beslist tegengekomen.



Via dit systeem houd de phu yai ban, de village chief of dorpshoofd dus, de burgers op de hoogte van de gang van zaken in zijn dorp (of wijk), van op handen zijnde gebeurtenissen of activiteiten, van beslissingen genomen op de hogere niveaus, ...
Belgische gasten hebben zich hier al vaak geërgerd aan die toespraken, voorafgegaan door een herkenningsmuziekje om de aandacht te trekken, van de phu yai ban en dat niet vanwege de inhoud maar vooral vanwege het vroege (half zes - zes uur is geen uitzondering) tijdstip.
Ik heb echter de indruk dat er een tendens is om de mededelingen in de late namiddag en vroege avond te doen maar het kan eigenlijk de ganse dag door.
Zoals je op de foto ziet wonen de phu yai soms dicht bij elkaar zodat burgers vaak twee keer ongeveer dezelfde informatie te verwerken krijgen.
Wijzelf hebben vaak moeite om de informatie van moo 4 te ontvangen maar horen meestal de andere dorpen luid en klaar. Hoe dan ook het systeem werkt wel temeer daar de informatie toch verder in de buurt of op de markt besproken wordt.
Even terzijde. Via de mast in de achtergrond hadden we, de eerste jaren dat ik hier kwam, de enige telefoon in het dorp (ik veronderstel dat het om iets als radiotelefonie moet gaan) maar laat me daar later op terugkomen.


Tefifon

Ik zou het ook over andere geluiddragers hebben en de Tefifon is de eerste die ik me herinner.
Ik onthield eigenlijk vooral het beeld, weet nog dat er een beperkt aanbod aan cassettes was maar kan me niet meer inbeelden welke muziek onze pa hierop beluisterde.


Bron

Platenspeler

Een bandopnemer of cassetterecorder hebben we thuis nooit gehad als ik het me goed herinner.

Waar ik wel herinneringen aan heb is een platenspeler en nu we het erover hebben bij de grootouders aan vaders kant stond ook een grammofoon met een pak 78 toeren platen.


Bron

Onze pa had meerdere platen van James Last en die was toevallig dezer dagen nog in het nieuws in België.

Zijn absolute favoriet was echter “Tanze mit mir in den Morgen” van Malando en dit vond ik op YouTube.

Mijn zus maakte me attent op een verzameling singeltjes bekomen door het inruilen van punten op de zakken van het Expo Brood

Ik vond een foto van zo’n singeltje en ben nagenoeg zeker dat we het in onze verzameling hadden
.

Bron

Toen ik alleen ging wonen kocht ik een muziekinstallatie met platenspeler. Een grote verzameling platen had ik nooit en de platendraaier is ook nooit intensief gebruikt. Ik was en bleef een radioliefhebber maar wenste me soms toch enkele van die LP’s, zij het in een ander formaat (MP3), ter beschikking te hebben.

Een aantal artiesten/titels waar ik graag aan terugdenk zijn:
Rocco Granata met Marina, Paul Anka’s 21 Golden Hits, Elvis Presley met Are you lonesome tonight, Adamo met Tombe la neige, “de” Ferre Grignard met Ring, Ring, I've Got To Sing, Trini Lopez met If I had a hammer, Jimi Hendrix met Hey Joe, Pink Floyd met The Wall, Deep Purple met Child in Time en natuurlijk The Beatles met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en The Rolling Stones met (I Can't Get No) Satisfaction

Woodstock was een festival dat ook in een verzamelelpee resulteerde met nummers van een aantal eerder genoemde artiesten maar ook Santana, Joe Cocker, The Who, ...

Peter legt in de reacties terecht de link naar de Thaise muziek.
Ik moet als inwoner van Isan zeker Mor Lam maar ook Luk Thung vermelden.
Bekende en populaire namen in de Thaise muziek zijn Takatan Chonrada - Tai Oratai - Da Endorphine - Tik Shiro - Bird Thongchai - Sek Loso en Carabao om er natuurlijk maar enkele te noemen.



8 Track

In mijn eerste auto, vroege jaren zeventig, zat geen radio maar ik kocht een 8 track speler.


Bron

Het was een beetje als met de Tefifon, het aanbod aan cassettes was beperkt maar ik deed het er mee.


Mini stereoketen

Toen Phan naar België kwam kocht ik een mini stereoketen met cassettedeck en cd wisselaar.
De cassettedeck was belangrijk omdat ze een grote hoeveelheid cassettes met muziek maar ook met sermoenen van bekende monniken meebracht.
Ikzelf kocht in die tijd een aantal cd’s maar net als met platen nooit veel, de radio weet je wel.
Phan had in die tijd ook een Walkman die ze af en toe mee naar het werk nam om afwisseling met Donna te hebben. Toen we ook Thaise muziek op cd begonnen te kopen werd de Walkman een Discman


MP3

De evolutie naar MP3 kwam er mede door intensiever computergebruik.
Het rippen van cd’s naar MP3 en daarna een keuze uit meerdere cd’s terug op cd branden voor gebruik in de Discman was een eerste stap.
Bij de verhuis naar Thailand ripte ik al mijn cd’s en de originelen zijn nog steeds in België.
Ikzelf kocht destijds in België een MP3 speler waarop ik af en toe een andere keuzelijst plaatste. Deze speler gaf onlangs de geest, niet het speler gedeelte maar de behuizing in één of andere kunststof begon te ontbinden tot een kleverige massa.
Voor Phan kochten we hier een MP3 speler. Ik vermoed dat het relatief grote scherm er oorzaak van is dat de batterij voor een lange reis onvoldoende is.

Sinds we hier wonen moet ik een paar keer per jaar muziek uit cd’s rippen, muziek uit Karaoke VCD’s halen, de nummers verknippen en samenplakken tot er een doorlopend nummer van ongeveer 15 minuten ontstaat waarop de dames dan gaan aerobicen.
Rippen kan met Windows Mediaspeler, Audacity gebruik ik om te knippen en te plakken, en VirtualDub om audio uit een videobestand te lichten.
Spijtig genoeg gebruiken de dames nog steeds een VCD speler en moet ik de muziek terug omzetten naar een formaat dat die speler aankan. Een MP3 speler zou hiervoor zeker handiger zijn, ik demonstreerde dat al een keertje, maar het is voorlopig nog te modern en te technisch.


Downloaden

Een iPod en iTunes om legaal muziek te gaan verzamelen is wat mij betreft een brug te ver.
Er zijn echter meerdere mogelijkheden om legaal muziek te downloaden zowel tegen betaling als gratis.
Over de aspecten van illegaal downloaden lees je in de link en ieder doet daar mee wat hij wil.

De prijzen die ervoor gevraagd worden (en de kwaliteit die achteraf vaak blijkt) doen hier in Thailand vaak vermoeden dat cd’s, VCD’s (een in Thailand nog steeds erg populair formaat) en DVD’s niet steeds helemaal legaal geproduceerd werden.
Ook op gebied van illegaal downloaden zullen vele Thai het niet zo nauw nemen weet ik te moeten vermoeden.
Ik geef dus maar één link naar een pagina vanwaar je Thaise downloadbare muziek kan gaan verkennen.