Ongewenst bezoek

Enkele weken geleden, ik was alleen thuis en zat aan de computer, werd ik opgeschrikt door abnormaal heftig aanslaan van de honden.
Bij de poort en op straat was niets te zien en ik zag de honden ook niet in de tuin.
Toen ik de trap achteraan afliep zag ik dat ze met zen vieren de bak met de "droge voeding" omsingelden.
Bij nader toezien bleek de aanleiding niet de bak te zijn maar een "Cobra" vraag me niet van welke soort.

Ik heb deze foto genomen toen er even rust was, op de ingezoomde foto kan je zien dat hij toch wel enig formaat had.

Een Cobra is een gevaarlijke slang maar een, zeker in dergelijke natuurlijke omstandigheden, heel mooi dier om te zien.
Het was indrukwekkend te zien hoe hij constant ronddraaide om alle vier de honden in het vizier te houden.

Mijn grootste zorg was dat de honden overmoedig zouden worden en ik probeerde ze met een stok van de slang weg te drijven.
Dat was niet eenvoudig omdat de honden instinctmatig hun domein verdedigen.

Op een bepaald moment moet ik toch een opening gemaakt hebben in de richting die de Cobra beviel want hij vluchtte met een bekwame snelheid en in een rechte lijn naar de afsluiting achteraan de tuin, ik moest onderweg de honden enkel beletten dat ze voor hem kwamen.
De Cobra verdween achter wat rommel en toen ik even later, voorzichtig, ging kijken waar hij gebleven was zag ik hem nog net in een gat in de grond tegen de afsluiting verdwijnen.

'k heb hem sindsdien niet meer teruggezien en veronderstel dat hij begreep dat hij ongewenst is.

Red alert ... afgeblazen

't Was even paniek hier op deze, met 15° toch wel koude, Kerstochtend.

Onze honden hebben de gewoonte zich, zodra ze beweging in huis horen, op de trap naar de veranda achteraan te nestelen.
In het ochtendritueel van Phan staat als eerste de begroeting van de dieren die dan samen met haar het slot van de poort gaan halen en haar plagen terwijl ze het voetpad rond het huis keert (veegt).
Vanochtend ontbrak DaDa op het appel en ik besefte het pas toen ik Phan haar naam voortdurend hoorde roepen.

Dat ze ontsnapt zou zijn leek ons, met haar gewicht, onwaarschijnlijk.
Je zal trouwens niet veel honden zien nadoen wat Dam hier doet wanneer ze, bijna als een kat, op en over de afsluiting springt. Dam begint het er trouwens, vanwege de ouderdom, ook moeilijker mee te krijgen.
Dat ze geroofd zou zijn leek ons ook onwaarschijnlijk, de andere honden zouden beslist aangeslagen hebben.

We keken onder het huis en zochten tussen de aanplantingen maar ze was nergens te bespeuren.
Toen Phan nogmaals onder het huis keek zag ze het puntje van haar snoet vanonder een betonplaat komen.
We doken natuurlijk onder het huis en het bleek dat DaDa zich een ruimte onder die betonplaat had gegraven maar er op eigen kracht niet meer uit geraakte.
Nadat we wat meer ruimte gegraven hadden lukte het, tot grote vreugde van ons allen, toch om haar er uit te trekken .

Raar dat DaDa geen geluid gaf, dat blaffen niet lukte kan ik begrijpen maar ook geen gekerm, ook niets toen we haar er met toch nogal wat kracht uittrokken.
Ook de andere honden gaven trouwens geen signaal waar we moesten zoeken en dat vind ik toch een beetje bizar.

Het was wel even slikken zo op de nuchtere maag maar niets staat ons in de weg om van deze Kerstdag een dag te maken zo mooi als alle andere.

DoukDouk en DaDa @ Wing 1

Ik had het hier en hier reeds over de training die we onze twee Labradors laten volgen.
De trainers hadden ons gezegd drie maanden nodig te hebben voor een goed resultaat maar dat vonden we te lang en we zouden ze vorig weekend, ruim twee maanden nadat we ze wegbrachten, weer ophalen.

Bij aankomst rond de middag vinden we hen in goede gezondheid en ze zien er goed verzorgd uit. We krijgen een demonstratie van wat ze zoal leerden maar het weerzien maakte hen erg onrustig en afgeleid.
In de loop van de namiddag besloten we om ze toch nog een maand in Korat te laten omdat de "finishing touch" duidelijk nog ontbrak. Toen we 's avonds dit besluit gingen melden kwamen we onverwacht in een training terecht en kregen daarbij een nog wat duidelijker beeld van de opleiding.
Onze aanwezigheid zorgde ook nu nog voor afleiding maar toch al minder dan op de middag, het filmpje toont een aantal van de oefeningen.



Het was 's middags al ter sprake en werd 's avonds definitief beslist, DoukDouk zal zijn rijbewijs moeten inleveren voor hij weer naar Pak Suai komt.
'k Heb met hem te doen maar we willen met hem niet meemaken wat we met onze andere mannelijke honden in de "hondentijd" beleefden namelijk dat ze ontsnappen en uren of dagen later gehavend terugkomen of erger nog zoals DoukDik helemaal niet meer weerkeren.

Gelukkig was dit bezoek aan Korat niet enkel voor de honden bedoeld maar gecombineerd met een aantal andere zaken en hetzelfde geldt voor volgende maand waar we het nuttige weer aan het aangename zullen koppelen, een en ander komt hier op de blog nog wel ter sprake.

DoukDouk en DaDa

Het is nog geen volle maand dat we ze moeten missen, ja missen doen we ze, maar we kregen toch weer een beetje nieuws.
Taeng was in het weekend kort thuis, hij vergezelde twee collega's die in Nong Khai - Phon Phisai wat te regelen hadden en ze brachten de nacht bij ons door.
Alvorens te vertrekken had hij DoukDouk en DaDa bezocht en kon bevestigen dat ze in goede gezondheid verkeren en iedere avond samen een tijdje mogen rennen en ravotten, blij dat te horen.
Ze kennen ook reeds enkele kunstjes en de bevelen daaromtrent. DoukDouk blijkt leergieriger dan DaDa, die is "due" zoals ze het hier zeggen.
Ze blijven nog tot eind september op de Wing 1 en we hopen dat ze, wanneer ze terug hier zijn, wat makkelijker onder controle te houden zullen zijn.
Intussen genieten de oude honden van hun afwezigheid en eisen, soms heel nadrukkelijk, onze aandacht op.

Uitstap Phitsanulok

Vrijdag 29 juli vertrokken we in de niet al te vroege ochtend richting Korat.

Ik schreef eerder al over onze plannen om de twee jonge Labradors een training te laten doorlopen bij Wing 1 in Korat en hen daar naartoe brengen was de eerste aanleiding voor deze uitstap.

We hadden nog getwijfeld of we het wel zouden doen vooral omdat de dierenarts die de huidproblemen van Douk Douk behandelde ons vertelde dat je de kans loopt dat de honden nog koppiger terugkomen dan ze vertrekken, we wagen het er toch maar op.

Voor het transport hadden we een kooi laten maken, in wat je standaard kan kopen passen DoukDouk en DaDA al lang niet meer. Behalve bij het instappen gedroegen ze zich de ganse reis heel rustig, dat was al een meevaller.

Op de Wing 1 werden ze door twee trainers in ontvangst genomen en we bestelden voor hen een VIP behandeling. Normaal krijgen de honden daar enkel “droge voeding” te eten, de onze zijn echter 's avonds rijst met gekookte en met vissaus op smaak gebrachte gehakte kippen karkassen gewend en dat zullen ze ook daar krijgen.

Taeng, de jongste zoon die op de Wing1 werkt, bezocht hen reeds een keertje en wist te vertellen dat DaDa rustig was DoukDouk had het moeilijker, da's normaal DoukDouk is thuis ook veel heviger.

Hij wist ook te vertellen dat ze hun VIP maaltijd 's ochtends krijgen omdat het 's avonds door tijdsgebrek niet lukt, o.k. daar zullen ze zich wel aan aanpassen.

Slapen deden we weer in het Kwanruen Resort en eten in het restaurant van het op het militaire domein gelegen Tiger Golf Course.

De volgende ochtend vertrokken we reeds om zes uur richting Phitsanulok.  We bezochten Phitsanulok in 2006 al een keer maar dat was in gans andere omstandigheden.

Phitsanulok heeft een voor de Thaise Boeddhisten belangrijke tempel, Wat Phra Si Rattama Mahathat, en Phan had daar toen een smeekbede met eraan gekoppelde belofte gedaan en me erover verteld.

Ze moet het vergeten zijn maar toen ik het hier een tijdje geleden ter sprake bracht, de smeekbede is in grote mate verhoord, werd dadelijk naar een geschikt moment gezocht en de combinatie met de rit naar Korat leek ons een goed idee.

In de voorbereiding van de reis had ik gemerkt dat ik de trip in Google Maps wel makkelijk kon uitstippelen maar dat het op de landkaart niet zo makkelijk te volgen was.

We zouden grote stukken over kleine wegen rijden en daar zijn nummering en wegwijzers die ook ik kan lezen niet altijd vanzelfsprekend, toen groeide het besluit om een GPS te kopen.

De kenners weten dat vele, om niet te zeggen de meeste, Thai niet echt kaartlezers zijn maar ik sta er steeds van versteld wat de chauffeurs die wij regelmatig gebruiken op dat vlak in het hoofd hebben zitten.

Toen ik hem er vooraf naar vroeg gaf onze chauffeur uit het hoofd een reisschema met een aantal plaatsnamen, benaderende afstanden, en reistijden. Op de hoofdwegen kan hij ook nog zeggen wanneer we de betere (nettere) benzinestations naderen, respect.

Gezien ik de GPS noch moest instuderen en niet wist hoe ik een reisschema moet inbrengen was de afspraak dat hij zou rijden zoals hij het van plan was en dat we zouden kijken hoe de GPS zijn route volgde, de chauffeur luisterde met interesse naar wat de GPS aangaf.

We geraakten probleemloos tegen de middag in Phitsanulok mede omdat het netwerk van “kleine” wegen toch van redelijk formaat en goede staat van onderhoud bleek.

Eerste opdracht hier was natuurlijk het bezoek aan de tempel en het vrijlaten van schildpadjes en paling.

Daarmee was het hoofddoel van de reis afgewerkt maar ik had in de voorbereiding iets gevonden over een “Folk” museum in Phitsanulok.

Ik liet navragen waar we dat zouden vinden maar de verkopers verwezen ons naar de Tourist Police.

Daar werden we erg vriendelijk ontvangen en kregen de gezochte informatie en ook wat tips voor betaalbare hotels.

Daar werd voor Phan en de chauffeur ook duidelijk dat ik het over het Sgt. Maj. Thawee Folk Museum had, ze hadden er ooit wat over op TV gezien.

Eens we in het museum rondliepen ontstond er zelfs enig enthousiasme omdat er nogal wat voorwerpen herkend werden.

Het museum is goed gevuld en geeft meestal tweetalige informatie, de combinatie kunstlicht en buitenlicht maakt het, voor een amateur als ik, niet altijd eenvoudig om te fotograferen.

Aan het einde van ons bezoek lopen we nog door de tuin en ontmoeten hier “Khun poa Thavee” (binnen 4 maanden 80) en hij wil graag mee op de foto.

Ik laat naar zijn andere activiteiten waarover ik las vragen en hij verwijst ons drie elektriciteitspalen verder aan de andere kant van de straat.

Daar heeft hij een gieterij voor Boeddhabeelden en we zien hoe ze daar met toch beperkte middelen die kunstwerken maken.

Mijn reisgenoten begrijpen echter niet veel van het proces en we stappen door naar zijn verzameling vogels die hij in een tuin naast de gieterij heeft zitten.

Ook hier ziet alles er verzorgd uit met tweetalige informatie maar is fotograferen weer niet eenvoudig.

Bij het museum is de inkom 20 Baht voor kinderen 50 Baht voor volwassenen, geen onderscheid tussen Thai en farang, de gieterij is gratis en bij de volières staat een “Donation Box” waarin je een vrijwillige bijdrage kan stoppen.

Wat mij betreft zijn alle drie de locaties een aanrader als je een keertje in de buurt bent.
Veel meer foto's kan je vinden in het Picasa album, en als je in Picasa de foto's op de kaart selecteert krijg je (bij een aantal foto's) meteen de GPS coördinaten. 

We rijden langs een aantal hotels, ook onze chauffeur weet graag de prijzen van meerdere hotels, en we komen uiteindelijk in het Ruankhamin hotel terecht.

Een klein redelijk recent hotel met niet te grote kamers en gratis WiFi internet dat, in tegenstelling met het Kwanruan resort gisteren, probleemloos werkt.

We betalen hier 490 Baht, in het Kwanruan Resort gisteren 750 Baht. Dat zijn, telkens zonder ontbijt, volgens mij eerlijke prijzen.

Vlakbij het hotel vinden we twee restaurants en we kiezen voor het geconditioneerde waar we voor een goede prijs lekker en uitgebreid eten.

De volgende ochtend willen we weer vroeg weg om de "by-election" in het kiesdistrict Phon Phisai te halen.

Ik stel de GPS meteen in op Ban Pak Suai en hij gidst ons aanvankelijk feilloos.

Ik had bij de planning reeds gemerkt dat er drie mogelijkheden zijn om in Noodroostelijke richting te draaien en onze chauffeur koos voor de eerste.

De GPS had echter een andere route gekozen en gedurende een 15 – 20 kilometer bleef hij trachten ons te overtuigen terug te draaien en zijn route te nemen, daarna maakte hij een echte herberekening en kwam voor het overgrote deel uit op de route die onze chauffeur in het hoofd had.

Niettegenstaande we de ganse reis met bij momenten stevige regen te kampen hebben komen we toch tijdig thuis.

De eerste ervaring met de GPS is erg goed, hij bewees o.a. goede dienst om vanuit Korat stad op de goede weg te komen en enkele malen bij het zoeken naar benzinestations, niet zozeer vanwege de brandstof maar eerder voor de plaspauze.

Tegen onze volgende uitstap moet ik het nauwkeuriger plannen onder de knie hebben. Wat het geotaggen van foto's met informatie uit de Garmin betreft ben ik, nu het internet weer wat meewerkt, op de goede weg.

Jonge honden

Het groeiproces dat onze jonge honden doormaken is spectaculair.
18 februari, ze waren toen ongeveer twee maand oud, kwamen ze hier toe als "schattige" puppy's.

Ongeveer een maand later waren ze al flink gegroeid.

Dezer dagen komen ze al aardig in de buurt van het formaat van onze "oude" honden.

Maar het blijven nog steeds jonge beestjes die erg speels en bijtgraag zijn, schoenen en slippers mag je niet onbewaakt achterlaten of ze zijn ermee weg.

De verstandhouding met de oude honden is wisselend.
Dam is de meest toegeeflijke, zal "meespelen" en zich (speels) laten bijten maar als ze het beu is springt ze over de afsluiting, zij kan dat de anderen niet.

DoDo kan soms ook wel een beetje speelsheid verdragen maar toont toch al gauw grommende de tanden.
LiLi is totaal onverdraagzaam, die duld DoukDouk en DaDa niet te dicht in haar buurt en laat dat al grommende duidelijk merken.

Gebruik makend van twee schotels lukt het toch om alle honden samen te laten eten al laten de oude de jonge vaak voorgaan, ook hier is het LiLi die eerder haar plaats zal opeisen.

Wijzelf trachten onze aandacht voor de honden goed te verdelen zodat er geen jaloezie ontstaat, en ik denk dat we daar vrij goed in slagen.

DaDa is gek op van water, als ze gaat drinken zet ze de twee voorpoten mee in de bak en spettert er de helft van het water uit waarna ze in het water op de grond gaat liggen.
Ze doet dit vooral graag in de tijd dat ze op de veranda mogen en we moeten dan opletten haar te onderscheppen eer ze de hele vloer besmeurd, eens gevat "legt" ze zich echter om afgedroogd te worden.

DoukDouk is rustiger maar die heeft dan weer met een probleem met huiduitslag.
We hebben in Phon Phisai wel een dierenarts maar dat blijkt achteraf geen "echte" te zijn. Hij gaf een injectie tegen jeuk en Viola Solution (je ziet het nog een beetje op de laatste foto) maar na een tijdje zagen we niet echt verbetering en wisten dat we wat anders moesten proberen.
Ik herinner me verhalen van Videomaster maar een bezoek aan Khon Kaen lijkt voorlopig nog niet nodig.
We hebben een kennis in Nong Khai wonen en kregen van haar drie adressen van dierenartsen.
Donderdag 28 april trokken we naar Nong Khai, op het eerste adres horen we dat de dokter een week afwezig is. Op het tweede adres is de dokter ook afwezig maar een buurvrouw belt hem en hij is pas tegen 17u00 terug, op het derde adres is de dokter ook afwezig en pas tegen de avond terug, de tweede wet van Murphy is hier duidelijk in het spel.
Niets aan te doen 's avonds dus terug naar Nong Khai.
De eerste moeten we niet opzoeken, de tweede blijkt ook geen "echte"te zijn maar is wel eerlijk.
Hij zegt een vermoeden van schimmel te hebben maar ziet niets in de oren wat dit zou bevestigen. Hij doet geen enkele poging ons iets te verkopen en verwijst ons naar een vierde dierenarts.
De derde is echter vlakbij en we willen ook zijn mening kennen. Nog niet thuis van zijn "zaken" belt zijn vrouw hem om uit te leggen wat het probleem is en hij laat haar ons tabletjes verkopen, neen dank u deze dierenarts (?) is voor ons ook niet betrouwbaar.

Bij de vierde diernarts moeten we even wachten omdat ze met een hondje en een kat bezig is. Als we aan de beurt zijn, het probleem uitleggen en vertellen wat er reeds gebeurde zegt ze te vermoeden dat de irritatie van de gebruikte shampoo komt en dat een reeks injecties een behandeling met een Progard Lotion nodig zijn. Ook beveelt ze aan een tijdje Progy Frutamin tabletten te geven om de huid te versterken en voor DoukDouk geen shampoo meer te gebruiken maar een oplossing van Dettol in water.
Drie dagen later moeten we nog een injectie komen halen, de dokter vraagt naar de evolutie maar we waren twee dagen van huis (waarover later in dit bericht meer) en hebben de behandeling dus eigenlijk nog niet echt ingezet.

Gisteren werden we terug bij de dierenarts verwacht voor nog een injectie en controle.
Er is een duidelijke verbetering van de toestand en we mogen DoukDouk terug met een aangepaste shampoo wassen. Verder moeten we de gevoelige plekken nog een week met een andere lotion behandelen en ook vitamines en voedingsupplementen, waaronder calcium, geven.
Ook de vacht regelmatig met een vlooienkam  behandelen is aangeraden, de losse haartjes haal je er zo uit maar ook de hondenvlooien (หฺมัด-สุ-นัก - mat sunak - dog flea) die bij de demonstratie toch wel aanwezig bleken.

Volgende week moeten we nog terug voor een controle en we hopen dat het probleem van DoukDouk snel en definitief opgelost geraakt want we overwegen de twee jonge honden eind juni voor een maand of drie op "vol pension" naar de Wing 1 in Korat te sturen.
Daar kan je, ook als burger, je honden laten trainen (ฝึก - fuek - to drill; to train; to practice; to exercise; to teach) niet naar vecht en bijttechnieken maar naar gehoorzaamheid en wat kunstjes.
We waren 29 en 30 april even op bezoek bij Taeng, werkzaam op Wing 1, en gingen o.a. kennismaken met de omgeving waar de honden verblijven.
Daar wilden ze de honden nu reeds hebben, hoe jonger hoe makkelijker zeker, maar we vinden ze enerzijds nog te jong en willen het probleem van DoukDouk eerst opgelost zien.

Enkele foto's

en een filmpje.

Achteraf gezien heb je met zo'n "rashonden" duidelijk wat meer zorgen dan met de "straathonden" die we gewend waren maar we zullen ze gegarandeerd missen de drie maanden dat ze in "opleiding" zijn.

Gezinsuitbreiding

Lang geleden dat ik het nog eens over onze honden had.
Als je Honden in Thailand en En nu zijn ze weer met drie ... straathonden herleest zal je je herinneren dat we sinds november 2007 nog drie honden verzorgen.

Tijdens de bouw bracht ik ze in Sloop dag 2 en Dag 1 ook nog wel even ter sprake maar verder was er over hen niet echt veel te melden.
Onze oudste hond Dam, Zwart dus,


is sinds december 2005 bij ons en heeft, sinds ze haar zus in een “ongeval” verloor en zelf “een tik” van een auto kreeg, weinig interesse in de weg hier vooraan.
Toch kunnen we haar niet binnen houden want ze springt, met een soepelheid als die van een kat, steeds op dezelfde plaats op en over de afsluiting.
Ze zwerft dan wat in de buurt en de velden achter het huis en is ook vaak binnen de afsluiting van Hay en Nong te vinden.
We hebben Dam, een teef, steeds anticonceptieve inspuitingen gegeven maar de laatste keer vond Phan het niet meer nodig, dat hebben we geweten. De “lovers” dienden zich bij bosjes voor de poort aan en als “madame” er zin in had sprong ze over de muur om van het een het ander te laten komen.

Na een tijdje werd ze echter veel minder actief, te rustig eigenlijk, at nog nauwelijks we kregen dan ook het vermoeden dat ze zwanger was en er zich niet al te best bij voelde.
Dit bleef maar duren en ze werd graatmager, er werden echter geen tekenen van zwangerschap zichtbaar.
Na zowat een maand keerde het tij en begon ze langzaam terug te eten en kwam er meer beweging in.
We vermoeden dat ze een miskraam deed maar hebben daar geen zekerheid over.
Hoe dan ook nu we weer enkele maanden verder zijn is ze nog niet zo dik als ze ooit was maar wel terug op krachten, ze springt dan ook weer gezwind over de muur.

LiLi, lichtbruin en ook een teef en DoDo, een bruine reu zijn broer en zus en sinds oktober 2007 bij ons.


Deze twee kunnen we relatief goed binnen de afsluiting houden maar als ze dan toch eens de vrijheid krijgen draaien ze onmiddellijk de velden in om enkele uren later vuil en moe aan de poort te komen blaffen om terug binnen te mogen.
LiLi krijgt natuurlijk ook de regelmatige anticonceptieve inspuitingen en we zullen de ervaring met Dam zeker in het achterhoofd houden.
De kinderen konden, toen ze nog thuis woonden, niet steeds begrip opbrengen voor de aandacht en zorg die we aan onze honden besteden. Vooral bij Taeng, de jongste, is daar echter een kentering in gekomen.
Op zijn werk, Wing 1 Korat, worden honden van verschillende rassen voor verschillende opdrachten opgeleid en ingezet, ik vermoed dat daar zijn interesse ontstond.
Hij had zich dan ook een Labrador pup aangeschaft maar het jonge diertje was in de omgeving waar hij woonde niet populair en werd na enkele maanden vergiftigd. Hij was, en is er nog steeds, erg van aangedaan tijdens onze Driedaagse uitstap kwamen zijn ervaringen dan ook meermaals ter sprake.

Een week of twee geleden belde Taeng dat de kweker waar hij van kocht, hij ging blijkbaar nog regelmatig kijken, nog enkele Labrador puppy’s te koop had.
Nu hadden we reeds enkele malen in Nong Khai en Phon Phisai in twijfel gestaan om een hond bij te kopen maar hebben het steeds toch maar niet gedaan.
Deze keer was de verleiding te groot en we besloten er, zoals we dat steeds deden, twee te nemen.
Taeng zou begin maart enkele dagen naar Paksuai komen en de twee zolang bij hem houden.
Hij is intussen verhuisd naar een huis van het leger en woont daar samen met zijn vriendin. Al na enkele dagen belde hij dat het “niet te doen” was met die twee honden en ze misschien wel vroeger zou moeten brengen. Vorige week vrijdag was een public holiday (Makha Bucha) Taeng en Pat hadden dus drie dagen vrij en besloten af te komen.
DaDa een teef en DoukDouk een reu waren na een reis van toch wel een uur of zes blij weer vrij te kunnen rondlopen.


Onze drie “oude” honden moesten we een beetje in toom houden maar al bij al viel het mee.
De kleine spelen en bijten natuurlijk dat het een lieve lust is en dat is voor de grote honden, en soms ook voor ons, niet echt aangenaam.
Ook moet je de aandacht goed verdelen om jaloersheid (zo veel mogelijk) te voorkomen, maar tot hiertoe verloopt het goed.
De vele kinderen en de aandacht voor de kleine hondjes maakten dat we de eerste dagen bijzonder moesten opletten, we waren dan ook blij dat het maandag was en de rust hier weerkeerde.
Taeng had ze Pedigree voor puppy’s te eten gegeven maar hier schoven ze onmiddellijk aan bij de (Aro) brokken voor volwassen honden aan.
’s Avonds krijgen onze honden gekookte rijst met daaronder de klein gehakte en met vissaus gekookte karkassen van kippen vermengd en ook daarbij schoven die twee gretig aan.
De eerste dagen aten ze zich echt overvol, nu zijn ze beheerster en doen normaal.

Intussen kennen DaDa en DoukDouk al heel goed de rituelen hier, wanneer de hondenpoortjes open gaan, wanneer het etenstijd is, wanneer ze naar beneden moeten, dat ze bij me komen liggen als ik de hangmat opzoek, wanneer we weggaan en terugkomen, ze hebben het allemaal al door.


Ook hebben we al enkele “klanten” die hopen dat we toch een keertje zullen kweken en dan gratis een exemplaar zullen mogen uitkiezen, of we daaraan beginnen is echter nog helemaal niet zeker, daar moeten we nog eens goed over nadenken.

Honden in Thailand

In Isan, niet anders dan in de rest van Thailand, zie je veel (straat)hondenleed. 
Wij trachten onze beperkte bijdrage te leveren om het leed van tenminste enkele van hen te lenigen.